Bah, ik ben beroemd

Tijdens mijn dagelijkse rondje nu.nl/achterklap trok dit weekend een bericht mijn aandacht. ‘Jeroen en Martijn Krabbé hebben in dagelijks leven ‘bijna pleinvrees”, kopte de site. In een dubbelinterview in De Volkskrant vertelt het beroemde vader-zoon-duo dat ze het maar niks vinden dat ze op straat herkend worden. “Ver-schrik-ke-lijk. Op school was ik niet iemand die op de voorgrond trad. Ik was helemaal niet goed met meisjes. Ik vind het heerlijk om in een ander land te zijn. Dan ontwijk ik de blikken niet, wat ik in Amsterdam wel doe”, aldus Martijn. Vader Jeroen beaamt dat. “Ik kijk altijd op mijn horloge als mensen me tegemoet komen. En dan speel ik dat ik me iets herinner wat ik nog moet doen, tot ze voorbij zijn. Dan hoop ik dat ze me niet gezien hebben.” Nou, dan weet je waarom Jeroen zo raar doet als je ‘m een volgende keer tegen het lijf loopt.

Vind ik toch echt opvallend. Ik snap dat mensen als Paris Hilton en misschien zelfs wel Barbie last hebben van vervelende figuren, maar Martijn en Jeroen Krabbé zullen – op wat starende blikken na – toch weinig last hebben als ze hun boodschappenrondje doen. Je bent bekend, dat is een vak waar je voor hebt gekozen, dus dat hoort erbij. Toch?

Ze hebben op dit gebied heel wat medestanders, want er zijn nog een hoop celebs die het maar niks vinden dat ze beroemd zijn. Actrice Keira Knightley bijvoorbeeld. “Ik haat rode loper-feestjes. Dat gevoel dat iedereen wat van je moet hebben, vreselijk. Elke foto die van je gemaakt wordt, neemt een stukje van je ziel weg.” Dat klinkt wel heel zorgwekkend. Als ik me elke dag zo zou voelen, dan zou ik het wel weten: dag showbizz!

Ook Daniel – James Bond – Craig loopt liever op straat met een zak over z’n hoofd. “Mijn hele leven staat op z’n kop nu. Ineens herkent iedereen me, it’s a pain in the ass.” Ehm, je hóeft niet ‘ja’ te zeggen als één van de grootste filmrollen ter wereld je aangeboden wordt, hoor? Ik snap dat die miljoenen dollars aantrekkelijk zijn, maar als je leven daar verder zo onder lijdt (want je wéét dat je veel aandacht gaat krijgen als je de hoofdrol speelt in een blockbuster), zou ik lekker bijrolacteur blijven.

Die sterren, ik ga zo nooit begrijpen. Vinden jullie hun geklaag terecht, of vinden jullie dat ze er maar mee moeten leven?

Beeld: thinkstock