Blog Sophie: Bang voor wespen

Als kind werd ik twee keer gestoken door een wesp. Eén keer in mijn hand, één keer in mijn voet. Van de pijn kan ik me eigenlijk niet zo veel herinneren, alleen dat het een fikse huilbui opleverde. Sindsdien was ik niet zo dol op wespen. Mijn tactiek beperkte zich tot heel hard wegrennen als er weer eens een wesp verscheen. En bij een kind is dat helemaal niet zo gek.

Wegrennen tijdens een interview
Echter, ik was zo’n 24 jaar oud, toen ik een interview afnam in de openlucht en tot vier keer toe hysterisch wegrende. En nu ben ik tien jaar ouder en alleen maar banger. Bang voor wespen ja. Als ik een wesp zie, functioneer ik niet meer. Dan verstar ik. Het zweet breekt me uit. En ik kan alleen maar denken: weg, weg weg!

Hapje wesp
Een vriendin vertelde me ooit een verhaal over een wesp. Ze had boodschappen gedaan en was die in haar auto aan het zetten. Haar dochter zat al in het autostoeltje een appel te eten. Ineens hoorde ze een gil. Ze sprong naar haar dochter en zag IN haar mond een wesp rond zoemen. Die had op een hapje appel gezeten en kon de weg niet meer naar buiten vinden. Zonder aarzelen stak mijn vriendin haar hand in de mond van haar dochtertje en sloeg de wesp zo weg. Wonder boven wonder werden beiden niet gestoken.

Geen held
Wat een heldenverhaal. Laatst zat ik met mijn jongste dochter te eten onder onze veranda. Er kwam een wesp aan. Ik sprong op en rende weg om vervolgens toe te moeten zien dat de wesp op het hoofd van mijn dochter ging zitten. Ik stond er vier meter vandaan. En daar bleef ik ook staan. Met klotsende oksels sprak ik mezelf streng toe: doe normaal! Daar zit je kind! Ga erheen! Schiet op! Maar ik kon me niet verroeren.

Doodenge lange poten
En het ergste is ook nog dat er de laatste jaren nog iets veel engers rondvliegt: de hoornaar. Een uit de kluiten gewassen wesp met doodenge lange poten. Laatst vloog er één naar binnen. Ik heb mijn kinderen opgepakt en ben vertrokken. Pas toen mijn man na zijn werk het ding uit huis joeg, durfde ik terug te komen.

Maar hoe?
Het zette me wel allemaal aan het nadenken. Zo’n actie als die vriendin van me, dat had ik nooit voor elkaar gekregen. Wat had ik dan wel gedaan? Omstanders om hulp gevraagd? Ja, dat zou pas echt volwassen zijn van me. Nee, ik moet er echt iets aan gaan doen. Ik moet van die absurde angst af. Het wordt nu zomer. Ik heb er straks een geheel weerloos baby’tje bij. Bovendien is mijn oudste ook al panisch voor wespen aan het worden. Nee, ik moet mijn angst overwinnen. Alleen geen idee hoe.

CC foto: franseggermont
Lees hier meer blogs van Sophie