Beer zit te weven

Afgelopen week ging ik samen met Elke (bijna 4) een uurtje wennen in de kleuterklas. Er kwam een jongetje bij ons zitten dat trots verkondigde: “Ik ben thuis al aan het weven.” Ik verslikte me in de kruidenthee die ik van de juf had gekregen, maar wist uit te brengen: “Goh wat leuk zeg, weven.”

Beer
“En hoe heet jij?” (ik wilde natuurlijk wel onthouden welk joch in Elke’s klas thuis een weefgetouw had staan). “Ik heet Beer,” zei hij. “Maar geen echt beer hoor,” voegde hij er geruststellend aan toe. Welkom op de Vrije School.

Lekker euritmieën
Ik was al gewaarschuwd door de nieuwsbrief van school die bij ons thuis al een jaar lang tot grote hilariteit leidt. Zo werden we uitgenodigd voor een avond om ‘vanuit een liefdevolle invalshoek kennis te maken met het sterrenkind in onszelf’, of konden we op de adventsmarkt een koperen ster solderen of zelf een kaars maken. De nieuwsbrief attendeerde ons op een uitvoering van het amateur-euritmiegezelschap en nodigde ons uit om oud-Noorse mythen en sagen in de schoolbibliotheek te komen lezen. En wij maar lachen. En ondertussen wel ons kind met vólle overtuiging op deze school inschrijven.

Hoofd, hart en handen
Op de Vrije School leer je met ‘hoofd, hart en handen’. Hoewel het natuurlijk fijn is als je cognitief fantastisch ontwikkeld bent, vind ik dat daar op veel scholen – en in onze maatschappij – wel erg de nadruk op ligt. Een sociale instelling en het vermogen om je praktisch te redden, zijn behoorlijk handig in het leven. Hopelijk leert Elke op de Vrije School niet alleen kennis reproduceren, maar ook nadenken en zelfstandig oordelen. Wie creatief kan denken, is op alle veranderingen en ontwikkelingen voorbereid.

Geitenwollen sok
Kijk, die hele kaboutersfeer mag van mij wel een tandje minder. Ik word er een beetje baldadig van, misschien wel om even duidelijk te maken dat wij héus geen geitenwollen sokken zijn. Maar juist de bevlogenheid van de leraren en de levensvisie achter de Vrije School, maken dit tot een bijzondere school. Dus met dat lacherige gedoe van mij moet het maar eens afgelopen zijn. Ik vind het knap als mensen consequent hun idealen voorleven en als je dan graag naar een euritmievoorstelling wilt, tja, wie ben ik om daar flauw over te doen?

Elevator pitch
Onze schoolkeuze leidt tot opgetrokken wenkbrauwen. Het beeld van een anarchistische bende waar alles mag, blijkt hardnekkig. Maar goed, ik heb inmiddels een soort ‘elevator pitch’ over het Vrije School onderwijs paraat. En soms stel ik de wedervraag waarom zij hun kinderen naar een openbare school sturen. Meestal is de strekking van het antwoord hetzelfde als dat van mij: je hoopt dat je kind met plezier naar school gaat. Elke’s wenuurtje was in ieder geval een succes. ’s Avonds in bed wil ze nog wel even weten of ze alles goed begrepen heeft: “Die Beer heet echt net als een beer hè?”

CC beeld: eigen bezit