Beloof het dan ook niet!!

Wie mij goed kent weet dat ik een bloedhekel heb aan liegen, simpelweg omdat het de fundering onder een toekomstige relatie voorgoed doet rotten. Er is echter wellicht iets waaraan ik een nog grotere hekel heb: valse beloften, zéker als het om bedrijven gaat.

M is de zolder aan het leegverkopen (gevalletje oude winkelinventaris), en had daarvoor hele specifieke verzenddozen nodig. Ze was gisteren een dagje weg, dus ik besloot om dat als verrassing voor haar te regelen. Sommige mannen kopen bloemen, ik bestel dozen, vive la romance.

Vroeg opstaan? Bring it on!
Ik wilde ze komen ophalen, maar de man bij Doosje van Koosje (zo heet het niet, maar het zou wel zo moeten heten) zei dat hij ze ook wel even kon komen brengen. Top! Service, hou ik van. ‘Oh’ zei hij, ‘maar het is vakantietijd, dus wellicht is het wel iets te vroeg voor je’. Dat zijn dingen die je tegen mij niet moet zeggen, omdat ik ten eerste altijd om 6 uur achter m’n computer zit om de eerste deadlines in te leveren en ten tweede omdat, als dat niet zo was, ik nu alsnog mijn wekker zou zetten om een punt te maken.

‘Half zeven? Geen probleem hoor’ zei ik. ‘Half uurtje eerder mag ook’, en zo werd de afspraak gemaakt. Daar stond ik dan naast m’n bed vanmorgen om 5:58. Ik had de ochtend helemaal uitgedacht: eerst een vertaalklus, dan die dozen even in ontvangst nemen, stukje hardlopen, douchen en aan het werk.

Half zeven, geen dozen.

Dan begint bij mij al het een en ander te borrelen. Afspraken zijn bij mij heel stipt, half zeven is 6:30, en niet 6:31 (simpelweg omdat wanneer mensen niet verschijnen op de afgesproken tijd, ze vaak ook meteen een half uur te laat zijn). Minuten gingen voorbij en mijn gemoedstoestand ging van geïrriteerd, naar lichtelijk boos, naar woedend, naar pisnijdig.

Zeven uur, ik had verdorie al buiten moeten lopen nu!

Kwart over zeven, nog niets, ook geen telefoontje! Als die man kwam, zou ik hem eens goed de waarheid vertellen. Ik zou hem naar binnen sleuren, vastbinden op een stoel, en een fijn stuk Duct Tape op z’n borstkas bevestigen. ‘Geen zorgen kerel, ik ruk hem er niet af hoor, dat beloof ik!’ En dan: Rrrrrats ‘Naar he? Niet doen wat je belooft!’ Inderdaad, dit soort dingen brengen het slechtste in me naar boven, tot op het sadistische af.

Denk aan je bloeddruk!
M vraagt zich vervolgens af waarom ik zo sta te stampvoeten in de kamer. Ik leg het haar uit. ‘Jongen, het zijn maar een paar dozen, denk aan je bloeddruk!’. ‘Nee….Nee!!’ leg ik uit. ‘Het zijn niet een paar dozen, het is mijn hele dagplanning die nu naar de klote is omdat iemand weer eens niet doet wat hij beloofde. Dit is hetzelfde gezeik als die ene afspraak die je maakt met de kabelmaatschappij voor een monteur waarvoor je vrij neemt en vervolgens de hele dag voor de kat z’n viool zit te wachten. Het gaat om de essentie van iets beloven M! En ik had hem er niet eens om gevraagd, beloof dan niets!!!’

Om half elf (half elf!!!), kwam het bestelbusje aankakken. Vol adrenaline stapte ik op de deur af, want oei, oei, oei, wat zou ik deze man even de waarheid zeggen. ‘Goedendag’ zei hij, ‘uw bestelling, sorry, beetje laat!’ ‘Beetje laat? Beetje laat?, schreeuwde ik het uit. Ik stond om f*cking 2 voor zes naast mijn bed bosaap, omdat je vroeg zou komen en zit hier vier uur op je te wachten. Je had toch even kunnen bellen?! De man begon te huilen, bood z’n excuses aan en zei dat hij z’n leven zou beteren.

Ally McBeal
Dat is uiteraard niet hoe het ging, ik had het geAllyMcBeald. In werkelijkheid glimlachte ik en kwam ik niet verder dan ‘Bedankt, fijn’ waarna ik hem een fijne dag wenste. Om de simpele reden dat ik de wereld niet kan fixen, het geen zin heeft om die man z’n dag te verzieken met non-constructieve boosheid en ik er gewoon maar voor moet blijven zorgen dat ik wél doe wat ik beloof.

En met de twee minuten die ik vervolgens van mijn persoonlijk record kon afstrepen in mijn hardloop-app was het allemaal toch nog ergens goed voor.

Beeld: mindof / 123RF Stockfoto