Ik ben een etterbak

In de regel probeer ik mijn leven zo positief mogelijk in te richten. Het is niet zo dat ik het extreem belangrijk vind dat iedereen me aardig vindt (dat was ooit wel eens anders), maar aan het eind van de dag wil ik wel kunnen zeggen dat ik een positieve bijdrage heb geleverd aan het leven van de mensen waar ik om geef.

En tegelijkertijd ben ik een ontzettende etterbak.

Het valt niet echt met elkaar te rijmen, het is een beetje een Dr. Jekyll en Mr. Hyde-syndroom, maar het is al zolang ik me kan heugen onderdeel van wie ik ben. Zo herinner ik me nog heel goed dat ik voor mijn verjaardag een horloge had gekregen met ingebouwde afstandsbediening (dat was heel high-tech in 1994 ja!) en dat ik het hilarisch vond om onder mijn krantenwijk de televisie uit te zetten van nietsvermoedende mensen met het bord op schoot. Een te grote schijtbak om te blijven staan en het resultaat van mijn actie te bekijken, maar dat maakte de binnenpret er niet minder om. Gniffelend hobbelde ik dan naar het volgende huis, om te zien of het daar ook lukte. Een soort feestje in m’n eentje zeg maar. Nog leuker was het toen we film keken in de klas, en ik hetzelfde trucje uithaalde. Al was ik toen even vergeten dat iedereen in de klas wist dat ik zo’n horloge had, en met het verpesten van dat ene uurtje entertainment per maand maak je geen vrienden natuurlijk.

‘Hij doet het weer hoor’
Inmiddels ben ik 34 en heb ik geen horloge met afstandsbediening meer (al kan ik me helemaal voorstellen dat ik er zelfs nu nog de grootste lol om zou kunnen hebben). Maar een etterbak, dat ben ik nog steeds, al uit het zich inmiddels anders. Bijvoorbeeld wanneer ik aan kom lopen bij de pinautomaat en er één lange rij staat, terwijl de andere pinautomaat niet wordt aangeraakt. Probeer je dat toch, dan hoor je ‘ja hij is stuk, denk je dat we hier voor onze lol staan?’. Dat de automaat stuk wás dat begreep ik ook wel, maar dat er ook een moment is waarop zo’n machine gereset wordt en het gewoon weer doet, realiseer ik me ook. Misschien kun je je een voorstelling maken van de grote grijns op m’n gezicht wanneer ik triomfantelijk langs de rij loop met 20 euro in m’n hand en zeg: ‘Hij doet het weer hoor!’Misschien kun je je ook voorstellen dat die grijns nog veel groter is als die 20 euro helemaal niet uit de automaat kwam, maar uit m’n broekzak. Superkinderachtig, onwijs irritant, maar als er een groepje mensen collectief staat te mopperen en ongeduldig staat te zijn, kan ik het gewoon niet laten om een beetje te klieren.

Snackbarpesterijen
Mijn favoriete actie voer ik echter het liefst uit op een willekeurige vrijdagavond, zo rond etenstijd. Het is dan zo loeidruk bij de snackbar bij ons om de hoek, dat je de toonbank nauwelijks kunt zien en je staat met gemak een half uur te wachten. Met de huistelefoon bel ik dan de snackbar, geef mijn bestelling door en zeg dat ik het zo kom halen. Blijkbaar krijgen telefoonbestellingen voorrang, want als ik zeven minuten later de snackbar binnen kom wandelen, staat alles al klaar. Veel te triomfantelijk baan ik me dan een weg door de wachtende mensen, reken af en loop weer naar buiten. Super onsympathiek, maar een grijns kan ik dan maar met moeite onderdrukken.

Bloedirritant
Ik heb het een tijdje geprobeerd te onderdrukken, simpelweg omdat het niet past bij wie ik ben, wie ik wil zijn en wat ik wil uitdragen. Maar uiteindelijk heb ik me gerealiseerd dat het mijn manier is van stoom afblazen, van heel even iets doen at niet bij me past. Het is niet zo dat ik echt gemene dingen doe, zoals de deur dichtdrukken wanneer iemand de trein probeert te halen of net even iets te lang ergens blijven staan wanneer ik weet dat iemand er graag langs wil. Het is niet dat soort gedrag. Maar als ik zo’n bui heb, ben ik wél bloedirritant. Dan ben ik iemand die een liedje net zo lang blijft zingen tot je er stapelgek van wordt en vraagt of ik stop. En tien seconden later stiekem heel snel het couplet nog even afmaak. Iemand die je vervolgens om 3 uur ’s nachts wakker maakt om het liedje nog even in je hoofd te stoppen. Iemand die, telkens als jij zegt: ‘maar weet je?’ automatisch toevoegt: ‘Ik denk dat het verhaal van kapitein Ortega bést eens waar kan zijn!’

Irritant en een onvervalste etterbak. Gewoon, omdat dat soms best lekker is.

Beeld: ostill / 123RF Stockfoto