VIVA ongecensureerd: ‘Ik ben vreemdgegaan’

vreemdgaan

Nu het VIVA Ongecensureerd blog de afgelopen weken steeds meer een plek is gebleken voor onthullingen, heb ik na lang twijfelen ook besloten om een duit in het zakje te doen. Ik heb een ontzettend lieve vriend, al dertien jaar. Hij is de man met wie ik oud wil worden. En toch heb ik hem vorig jaar bedrogen. Met een oude klasgenoot op wie ik vroeger smoorverliefd was en die ik nooit helemaal uit mijn systeem heb gekregen.

Spannend avontuurtje

Ik heb altijd geroepen dat ik het nooit zou doen; vreemdgaan. Ik kon me niet voorstellen waarom je alles dat je hebt op het spel zou zetten voor een spannend, meestal betekenisloos, avontuurtje dat er voor zorgt dat je uiteindelijk met lege handen staat. Geen vriend, geen avontuurtje en een berg schuldgevoel van hier tot Tokio, omdat je hebt gelogen en bedrogen. Dat is me dus vies tegengevallen. Niet het avontuurtje, want het was iets meer dan dat, maar het liegen. Iemand schreef het al eerder in een Ongecensureerd-blog: liegen, wat is dát makkelijk.

Ik hou zielsveel van mijn vriend, daar is niets aan gelogen, en er is weinig veranderd sinds het moment dat we op de middelbare school verliefd op elkaar werden. Wat begon met een voorzichtig kusje in het fietsenhok, veranderde in de liefde van mijn leven.

Toch?

Vorig jaar wist ik het ineens niet meer zo zeker. Steeds vaker dwaalden mijn gedachten af naar Hem, de jongen op wie ik verliefd was vóór ik mijn vriend ontmoette, maar die me niet eens zag staan. Dat was vrij logisch, Hij met haren strak in de gel, altijd verzorgd, grappig, aardig, maar ontzettend stoer. Én onbereikbaar. Dat ook. De mooiste meisjes in de school mocht hij tot zijn vriendinnen of exen rekenen en in plaats van afkeer te voelen voor de vele meisjes die hij versleet, was ik alleen maar jaloers. Met m’n beugel en sprietmagere figuur was ik niet interessant voor hem. Vertel een 14-jarige maar eens dat het gaat om innerlijk.

Wat gaan drinken

Vorig jaar kwam ik Hem dus ineens tegen bij het tankstation (of all places). Hij was ouder, minder gel, maar absoluut niet minder stoer en na dertien jaar deden zijn ogen me nog steeds smelten. Of ik binnenkort wat wilde gaan drinken ‘om bij te kletsen’. Die boot hield ik wijselijk af, maar bijkletsen via Facebook, dat kon geen kwaad toch?

Wel dus.

Het begon met een kort gesprekje, kinderachtig porren over en weer en al snel vlogen er hele levensverhalen over Facebook. Ik was geïntrigeerd. Blijkbaar was Hij helemaal niet zo zeker van zichzelf op school, al die meisjes waren om zijn onzekerheid te verbergen. Hij bleek echt ontzettend lief, slim, en mijn God, die ogen kreeg ik maar niet uit mijn gedachten. Hoe zou het zijn om met hem…

‘Nee, nee, nee!’ vocht ik tegen de gedachte. Maar het spreekwoordelijke zaadje was geplant. Steeds vaker fantaseerde ik over hem. Niet alleen over spannende seks, maar ook over samen winkelen, samen op vakantie en – oei – misschien zelfs samen een leven delen. Voor het eerst in mijn relatie…in mijn leven twijfelde ik aan alles dat ik had. Wat nu als mijn vriend niet de liefde van mijn leven was?

Egocentrische wip

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb me zover laten meeslepen in dit verhaal, dat ik koffie bij hem ben gaan drinken, met hem heb gezoend en met hem naar bed ben geweest. Het was verschrikkelijk. Na één belachelijk snelle en egocentrische wip en een paar ontzettend lompe opmerkingen was er niets over van het voetstuk waarop ik hem had geplaatst. Wat voelde ik me vies, maar vooral: dom.

Ik heb het mijn vriend niet verteld. Egoïstisch, want het is niet eerlijk dat hij deel uitmaakt van een relatie dat een geheim in zich draagt waar hij niets van weet. Aan de andere kant, de twijfel was oprecht, ik bevond me in een emotionele crisis en als ik niet had gedaan wat ik heb gedaan, had die twijfel nu nog aan me geknaagd. Het gevoel van ‘hoe zou het zijn met een ander’ had onze relatie uiteindelijk ook gesloopt.

Ik weet nu zekerder dan ooit dat mijn vriend de ware voor me is, daar heeft Hij wel voor gezorgd. Het liegen, het verzwijgen, het gaat me veel makkelijker af dan ik dacht. Of ik het hem ooit ga vertellen? Ik weet het niet. Voor het eerst in mijn leven begrijp ik het gezegde: ‘wat niet weet, wat niet deert!’

Maar erg eerlijk is het niet.