Beroofd in eigen huis

Een oude dame komt naast me zitten in de bus. “Ik wil graag met m’n gezicht vooruit rijden”, zegt ze lief tegen me als ze haar regenkapje afdoet. Haar dochter neemt plaats tegenover me. Ik vraag of ze ook vooruit wil rijden, maar dat hoeft niet. De opvallend vriendelijke oude dame, maakt nog een grapje tegen mee, samen glimlachen we, tot ik weer in gedachten verzink. Ergens in de verte hoor ik plots: “jij hebt mijn portemonee, toch?” Haar dochter knikt.

Drie keer beroofd
Ze stoot me aan, “ik vraag het maar want ik ben in korte tijd al drie keer beroofd.” Met grote ogen kijk ik haar aan. “Drie keer? Zomaar op straat?” “Nee, twee keer gewoon bij mij thuis. Moet je nagaan.” Haar dochter mengt zich ook in het gesprek. Ik kom te weten dat deze lieve, open, oude dame maar liefst drieënnegentig jaar is en de vervelende eigenschap bezit dat ze mensen vertrouwt. Want dat dat een slechte eigenschap is, blijkt wel.

Gemanipuleerd met koekjes
De eerste keer was het door een alleraardigste meneer die kwam voor de verwarming. Hij griste haar horloge en gouden armband mee. Maar die tweede, die was het allerergst. De mevrouw aan de deur meldde dat ze van ‘thuiszorg’ was, met een doos koekjes in haar handen. De oude dame verwelkomde de thuiszorgmevrouw, een jongedame, in haar huis. Ze dronken samen op hun gemak een kop thee, met een paar van die koekjes, voordat de jongedame aan de slag ging. En hoe! Pinpasjes en pincode weg. Haar hele AOW-tje van de rekening geplunderd. “Het waren ook al geen lekkere koekjes.”

Pincode voor het grijpen
Het maakt me zo boos. Ik zou die laffe jongedame in kwestie wel een pak slaag willen geven. Een vies koekje van eigen deeg. “Heeft u al aangifte gedaan?” Haar dochter knikt, ze komen net van het politiebureau. “Het is daar lopende band-werk. Honderden oudjes worden op deze manier beroofd. Het enige wat we kunnen doen is onze spullen in een kluis stoppen.” “Het wordt toch wel vergoed door de verzekering?” vraag ik bezorgd. De eerst zo vrolijke dame kijkt nu een beetje triest. Haar dochter antwoordt: “Dat is maar de vraag, omdat haar pincode zo voor het grijpen lag. En als het wel al lukt, gaan er máánden overheen.”

Niet meer opendoen
Deze mevrouw had misschien beter moeten weten na de eerste twee berovingen, maar staat hoe dan ook toch nog iedere dag op met een glimlach en heeft vertrouwen, ondanks de lafste daden van de wereld. Dat is geen zwakte, dat is een kracht. Dochter kijkt er wat serieuzer bij, wat donkerder, duidelijk bezorgd om haar lieve moeder. “Vanaf nu voor niemand meer opendoen hoor.” De oude dame knikt bedenkelijk. Ik wens ze heel veel sterkte als ik uitstap. Twee grote glimlachen en twee lieve handen die nog even naar me zwaaien als ik op de stoep sta. Ik bedenk me dat vertrouwen in de mensheid beloond moet worden. En gelukkig gebeurt dat ook, beloond met de juiste mensen om haar heen.

© Beeld: Thinkstock