De beste film ooit

Films, ik vind ze heerlijk. Horror, actie, chickflicks (denigrerend titeltje blijft dat), comedy, drama, kom maar op ik slik ze voor zoete koek.

Gisteren kreeg ik kaartjes voor de voorpremière van Star Trek into Darkness in IMAX 3D. De persoon van wie ik ze kreeg kon zelf niet, en was zo vriendelijk ze te doneren met de woorden: ‘Ik ben benieuwd wat je ervan vindt!’. ‘Ik vind ‘m geweldig, dat weet ik zeker’, was mijn antwoord. Hij keek me eventjes verbaasd aan, maar niet heel lang, want hij kent me langer dan vandaag. Uit de tijd dat ik filmrecensent was om precies te zijn.

Beste tijd ooit
Het was een van de beste tijden uit mijn leven, de tijd waarin mijn werk bestond uit het recenseren van films. In het begin een paar, daarna steeds meer, en voor ik het wist zat ik een jaar lang, iedere dag van 10 uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags in de bioscoop om het nieuwste van het nieuwste te bekijken. Voor sommige mensen wellicht een hel, voor mij was het de hemel (al weet ik niet ik of ik op mijn huidige leeftijd nog steeds zo lang stil zou kunnen zitten). En als ik dan een film had gezien waar ik helemaal lyrisch over was, dan kon ik niet wachten om in de trein naar huis te springen en een lekker blij stukje daarover te tikken.

Dat was dan ook een beetje mijn probleem. Ik was bijna altijd lyrisch en mijn stukjes waren vrijwel altijd blij. Big Fish schreef ik de hemel in, Bruce Almighty kon niet stuk bij me, Paycheck was een meesterwerk, Lindsay Lohan was geniaal in Freaky Friday en Love Actually was de mooiste romantische comedy ooit gemaakt (al vind ik dat laatste tot op de dag van vandaag nog steeds). Toegegeven, al die blijheid was best leuk om te lezen, maar een blad vol films met vijf sterren kun je natuurlijk niet heel erg serieus nemen, zeker niet als The Lizzie McGuire Movie daar ook tussen staat.

Niet zo kritisch
Ik kon het niet helpen, ik ben nu eenmaal niet zo kritisch als het gaat om entertainment. Als je me een avondje geeft waarin ik een paar keer goed moet lachen, geëmotioneerd ben, verbaasd of verrast ben, of me simpelweg vermaakt met een lekker verhaaltje met wat mooie explosies, dan ben ik tevreden en vind ik het al prima.

Het duurde natuurlijk niet heel lang voordat die eigenschappen begonnen op te vallen en ik de vraag kreeg van de hoofdredactie of ik me misschien iets kritischer op kon stellen. Of ik dat kon? Natuurlijk, ik kan best met een kritische bril naar dingen kijken en m’n eigen gevoel even uitschakelen. Maar daar had ik helemaal geen zin in, er zijn veel dingen waar ik kritisch naar wil kijken, maar films horen daar niet bij. En zo eindigde de korte carrière van één van de slechtste filmrecensenten ooit.

Pers- en voorpremières bezoek ik dan ook bijna nooit meer, alleen heel af en toe, wanneer de kans zich voordoet en ik tijd heb. Zoals gisteren, toen ik de langverwachte tweede Star Trek remake mocht bekijken in Pathé Arena. Wat ik ervan vond? Beste Star Trek film ooit, wat zeg ik, beste science fiction film ooit! Ooit he!

Vijf sterren!

Omdat sommige dingen nooit veranderen. Gelukkig maar.

Beeld: nyul / 123RF Stockfoto