Bikram yoga was fijn, geloof ik

Vanmorgen keek ik naar Yoga TV (een ontspannen en gezond ochtendprogramma om de dag mee te beginnen). En nu zou ik graag willen dat ik op yoga zou willen.

Het ziet er zo fijn uit om te doen. En ook zo gemakkelijk. Helemaal als de lerares met een zachte stem en ieder woord uitrekkkkkkkttttttttt. Ja, dan wil ik ook wel mijn been in mijn nek leggen en met een rood aangelopen hoofd de zon groeten. Kom maar op.

Zei ze vol trots

Ik heb ooit eens twee lessen Bikram yoga gedaan.

En ik vind dat zo dapper van mezelf, dat ik daar even een witregel openlaat. Bikram yoga is de zwaarste work-out ooit. Anderhalf uur lang yoga in een ruimte waar het 38/40 graden is. Ik kan 38/40 graden wel hebben, als ik in een stukje schaduw op het strand zit, met een fles koud water en wetend dat ik ieder moment de zee in kan rennen, gillend.

Bij Bikram yoga weet je dat niet. Je weet niet wat er gaat gebeuren na een potje Bikram. Er zijn een paar opties: A. Je loopt vief de zaal uit, gaat douchen en stapt op je fiets om de dag vrolijk zingend verder te zetten. B. Je blijft nog even op de mat liggen, niet om na te denken en te ontspannen, maar gewoon. Omdat je weet dat je voorlopig even niet meer kunt opstaan. Voorlopig. Even. Niet. Meer. Of C. (En deze lijkt me het meest logisch) Je strompelt de zaal uit, valt met je bezwete gezicht tegen een muur, beseft dat dit het is. En verlaat nooit meer levend het gebouw van Bikram Yoga.

Mij overkwam optie B.
Dus ik overleefde het, maar besloot wel: dit nooit meer. Het hielp bij deze beslissing ook wel mee dat je er zoveel van gaat zweten. Ik schrok er een beetje van, dat vele zweet. Niet alleen bij mezelf (niet te geloven dat ik schrijf over mijn zweet op Viva.nl), maar ook bij dat van anderen. Je ligt zo dicht bij elkaar (en niet omdat dat moet, maar omdat het gewoon hip en veelbezocht is) dat ik de druppels van de meneer naast me moest ontwijken.

Bikram in je onderbroek

En dan nog iets: Bikram yoga doe je in je ondergoed. Of nee, het moet niet per se. Maar het wordt aangeraden vanwege dat vele zweten en als je dan in je joggingbroek gaat Bikrammen, kun je regelrecht door naar optie C.
Mensen voor het eerst zien in je onderbroek is gek. ‘Hoi! Ik ben Robin en dit is mijn onderbroek, aangenaam.’ ‘Yup, Robin. Onderbroek.’

Al met al: ik vond het wel fijn hoor, Bikram yoga. Het is zwaar en je wordt er tijdens zo’n les niet knapper op, maar toch: ergens is het wel fijn. Ik kan nu even niet bedenken wat ik dan fijn vond, zal het wel geblocked hebben, maar toch: ergens is Bikram yoga fijn. Geloof ik.

Misschien dat ik het ooit weer eens ga doen. Misschien. Ooit.
Ik kijk wel.

cc foto: diamondmountain