De billen van Doutzen

De billen van Doutzen zijn mijn mantra. Onderbroken door ‘Hé, een naaktslak op ooghoogte.’ op een zondagmorgen. Ik duw me omhoog en kom overeind. Ik veeg een nat sliertje haar van mijn wang en probeer het gras van mijn vingers te wapperen. Modder zit van enkel tot oksel. Op een paar meter afstand staat Floor. Haar fijne gezichtje en lange haar zijn verraderlijk. Het popje verdwijnt als de kettlebell verschijnt. Ze schreeuwt dat we door moeten. Terwijl ik om een hoopje hondenpoep heen hol, schiet ik weer in mijn meditatieve modus: de billen van Doutzen, de billen van Doutzen.

Hashtag fitspiration
Bootcamp-verslaving sloeg toe bij mij. Je gaat het blijkbaar leuk vinden om voor 10 uur ’s ochtends zwetend boven een veld met hond-aroma te hangen. En ik ben niet alleen. Sport is het nieuwe hongerlijden. Hobbelde er ooit sporadisch een meisje hard over mijn Facebook timeline, daar ontploft Twitter en Instagram nu van de fel gekleurde Nike Free schoentjes, gespierde benen in sportleggings en bezwete koppies in kekke shirtjes. Hashtag fitspiration.

Sir, yes, sir
‘Weet je dat ik een push-up kan?’
werd mijn nieuwe catchphrase. Dat ik daardoor meerdere keren per week mijn armen niet meer boven mijn hoofd kan houden, doet er niet toe. Ik kan een push-up. Meerdere zelfs! En zo geschiedde. Om 2 uur ’s nachts. Voor Haarlem Centraal station. In een kokerrok. Alles om de ongelovige te overtuigen. Het commentaar op mijn techniek komt nog voor ik overeind sta van een groep licht beschonken mannelijke toeschouwers, maar ik kir alleen maar vrolijk: ‘Gast, zag je me net een push-up doen? Zag je het?!’

‘Goede kont heb je.’ zegt een vreemdeling diezelfde avond als ik in mijn nieuwe, favoriete kokerrok – met sportieve touch van sneakers en T-shirt – een poging doe om zonder pijnlijk gezicht het drankje naar mijn mond te brengen. Ik wuif het compliment weg en krab nonchalant wat dubieuze, bruine smurrie onder mijn nagels vandaan. Van nature.