Blog Anne: Ik begin zelfs een beetje te lachen

We hebben de laatste uitslagen van Lexie haar bloedwaardes gehad en alles ziet er weer een stukje beter uit dan de laatste keer. Dat is enorm goed nieuws. Het is zo ingewikkeld. Als we denken dat het goed gaat, krijgen we ineens slecht nieuws. En als we denken dat de echte achteruitgang is begonnen, trekt alles weer bij. Dit bevestigt nogmaals dat ik met de dag moet leren leven en moet proberen om de controle uit handen te geven. Maar het gaat wel om mijn meest kostbare bezit, dat ik moet beschermen met hart en ziel. Ik vergeet nooit meer dat de eerste dokter die we spraken sinds dit hele circus is begonnen tegen me zei: ‘Je bent net een leeuwin, je luistert, je kijkt en je springt er daarna bovenop’. Ik ben en blijf voor altijd Lexie haar leeuwin, ik spring er voor altijd bovenop, ik trek onze beugel strakker als het nodig is, maar ik geef ons ook wat ruimte als daar de mogelijkheden voor zijn.

Aangezien het goed gaat op het moment zie ik, zo optimistisch als ik ben, allerlei mogelijkheden voor de toekomst. Laten we niet dezelfde fout maken als de vorige keren en klein beginnen. Ik heb zojuist besloten, terwijl Hans naast mij op de bank ligt na te genieten van Koningsdag, dat ik een zomervakantie ga boeken. Ik ben al maanden aan het zoeken, maar kan niet vinden wat ik zoek. Als we net zo lang op vakantie gaan als dat ik aan het zoeken ben dan waren we nooit meer thuis. Met het gegeven dat de bouwvak steeds dichterbij komt voel ik wat druk op mijn schouders. Er is al heel veel volgeboekt, of het is abnormaal duur, of we komen in een tent of caravan terecht. Hans en ik houden enorm veel van elkaar hoor, maar als we twee weken in een tent moeten gaan zitten dan kan ik nu al voorspellen dat we elkaar de tent uitvechten.

Het valt dus niet mee om iets te vinden waar ik tevreden mee ben. Komt dat door het aanbod, of komt dat door de vraag? Vraag en aanbod komen in deze kwestie niet gemakkelijk samen, dus ik roep hardop dat we onze eisen aan moeten passen. Hans knikt en neemt me waarschijnlijk niet serieus. In mijn hoofd ben ik al de hele wereld over geweest. Een heerlijke villa op Bali, een resort in Griekenland, een roadtrip door Amerika of een bungalow in Zeeland. Afgaande op de realiteit moeten we, zo goed en kwaad als dat gaat, een aantal dromen opzij zetten. We moeten ergens heen gaan met goede ziekenhuizen, als Lexie plotseling ziek wordt wil ik goede zorg en kunnen communiceren met de artsen.

Ik constateer ineens dat ik nog steeds hardop praat, en dat mijn wederhelft niet actief deelneemt aan ons gesprek. Oftewel; ik lul weer eens tegen de muren. Er schiet een gelukzalig gevoel door me heen. We lijken wel een normaal gezin, we hebben het over luxe problemen. Of nou ja, ik heb het over iets wat voor mij een enorm luxe probleem is, en mijn man ligt gewoon tv te kijken en luistert voor geen meter. We hebben het niet over het ziekenhuis, nieren of medicijnen. We zijn geen agenda’s op elkaar aan het afstemmen of vrije dagen aan het aanvragen voor ziekenhuisbezoeken. We huilen niet, we zijn even niet boos. Ik merk dat ik zelfs een beetje begin te lachen, ik ben gelukkig. Gelukkig met mijn Hans, gelukkig met mijn prachtige dochter en gelukkig met alle lieve mensen om ons heen.


Anne van de Water (29) is samen met Hans (28). Samen hebben ze dochter Lexie (2), die lijdt aan een ongeneeslijke nierziekte. Ze werkt als stageconsulent en blogt voor VIVA Mama.

Lees ook:

Blog Anne: De beugel zit te los
Blog Anne: Wachten op de uitslag

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10