Blog Mayke: Ik moet helemaal niets

Ik was een jaar of zes toen ik droomde van een enorme berg snoep. Ik wilde er net aan beginnen, toen mijn moeder in de deuropening stond. Ik moest me klaarmaken voor een schooldag. Het was de eerste keer dat ik dacht: ‘Welke gek heeft er ooit bepaald dat ik maar liefst vijf dagen in de week naar school moet?!’.

Ik moet helemaal niets
Sindsdien ben ik bevangen geraakt door een soort van chronische woede voor alles dat moet. ‘Ik moet helemaal niets’, ligt vaak op het puntje van mijn tong. Meestal slik ik het in. Er zijn van die mensen die beweren dat ze niets moeten. Alleen poepen, dat moeten ze. Daar moet ik dus van poepen, want je moet wel degelijk wat. Zoals vijf dagen naar school, als je zes jaar oud bent en van bergen met snoep droomt. Je moet naar school, je moet studeren, je moet werken, je moet een onafhankelijk individu worden, het liefst met een mening.

Van vreselijke puber naar gefrustreerde twintiger
Ik heb er tegenaan geschopt, van alle kanten. Ik heb kennis gemaakt met de wet van de zwaartekracht en vele malen verloren. Ik heb me los gevochten van het heerschap papa en mama, alleen om te ontdekken dat ik helemaal niet zonder ze kan. Ik heb veel te lang gepuberd. Van vreselijke puber ging ik naar gefrustreerde twintiger met een dertigersdip in het verschiet. Het enige dat nog moet is mijn studie afronden. Voorlopig.

Ik wil…
‘Dan moet ik solliciteren’, merkte ik laatst op naar mijn vriend. ‘Je moet helemaal niets’, zei ie. Hij had mijn aandacht. ‘Wat wil je doen?’ vroeg hij. Wat ik wil? Daar heb ik nog nooit serieus over nagedacht. Een berg met snoep, dat wilde ik. Ik wil trouwen, ik wil een kind, ik wil een documentaire maken, een boek schrijven, ontwerpen, vormgeven, schrijven, zingen, dansen, een eigen bedrijf, dat wil ik. ‘Dan moet je dat doen,’ zegt ie ‘als je klaar bent met je studie’.

Ik moet helemaal niets

Pas geleden kwam zijn motor. In februari wilde hij motorrijlessen, in maart was zijn eerste les en in mei stond zijn motor op de stoep. Over ruim een week doet hij examen en dan is hij motorrijder. Ik mag achterop, als ik wil. Ik moet nog acht deadlines halen en dan mag ik. Alles wat ik wil. Daarvoor moet ik soms een beetje. Soms misschien heel veel. Maar ik ben klaar met vechten. Die dertigersdip is nog slechts een optie. Die kan op mijn vijftigste ook nog wel, of niet. Voor mijn verjaardag heb ik een printer gevraagd. Die heb ik nodig om mijn studie af te ronden en later voor mijn eigen bedrijf. Het schoot me zo ineens te binnen. ‘Ik moet een printer!’ Op dat moment viel het kwartje. Ik wíl een printer. ‘Dat mag’, zei mijn moeder.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke