Blog Lisette: Het fiasco van mijn smileyloze dag

Ieder jaar heb ik zo’n moment waarop ik me afvraag of het niet eens tijd is dat ik volwassen word. Of dat ik me op z’n minst zo zou moeten gedragen in mijn correspondentie.

Smileys, uitroeptekens en omslachtige ‘als het misschien eventueel heel graag alsjeblieft uitkomt’-constructies vervuilen mijn mailtjes nog altijd. Sterker nog, ik durf te beweren dat ik vandaag de dag zelfs váker terugval op het gebruik van een 🙂 in plaats van een punt. Maar niet gevreesd: daar ging ik iets aan doen. Ik hield een smileyloze dag.

Zelfs geen poep met oogjes

Onder het mom ‘ik kan heus wel zonder smileys’ herinnerde ik mezelf er op een zelfgekozen dag een paar weken geleden de hele tijd aan dat ik een smileyloze dag had. Ik mocht géén lachende of verdrietige emoticons uit de kast trekken. Ja, zelfs de drol-smiley zou ik een dagje met rust laten. Ik ben verdorie schrijfster, woorden zijn mijn vak. Ik moet me toch ook kunnen uitdrukken zonder terug te vallen op gele gezichtjes met hun tong uit hun mond of één oog dicht?

‘Gaat het wel?’

Nou, ik kan er kort over zijn. Mijn smileyloze dag heeft precies één ochtend geduurd. In die tijd had ik drie keer de vraag gehad of het wel góéd met me ging, twee keer een snauw van iemand die dacht dat ik was begonnen met snauwen en het was me zelfs gelukt een digitale ruzie met iemand te starten, enkel door geen 🙂 te gebruiken.

IK BEN NIET BOOS!

Ik tel nu trouwens niet eens alle keren mee dat mensen tegen me zeiden: ‘Het was maar een grapje, hoor.’ Alsof ik grommend en bijtend bovenop ze was gesprongen, in plaats van mijn berichtje alleen maar niet af te sluiten met een :P. Of: ‘Ik wist niet dat je boos zou worden.’ En daar werd ik vervolgens wél een beetje boos om. Blijkbaar heb ik smileys nodig om online niet bedreigend over te komen.

Smiley-smijten

Wat nou als ik dit zou dóórzetten, dacht ik. Oké, in het begin zou ik wat brandjes moeten blussen omdat mijn uitspraken ineens veel heftiger leken. Maar daarna? Wat nou als ik me eens níet automatisch als de onderdanige, smiley-smijtende persoon zou opstellen in een gesprek of correspondentiewisseling? Wie weet wat het me zou brengen… Ik dacht er een tijdje over na. Daarna stuurde ik een berichtje naar alle gepikeerde mensen.
‘Had een smileyloze dag. Is misschien toch niks voor mij, bij nader inzien :P’

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.