Blog Lisette: Koudwatervrees

Ik lees de net binnengekomen tweet en de schrik slaat me om het hart. ‘Ik heb je boek besteld. Het komt dinsdag al binnen!’
Dat zou ik leuk moeten vinden. Fantastisch zelfs. Maar het enige wat ik kan denken is: dinsdag al? Is dat niet te snel?

Alles voor elkaar
Zaterdag verschijnt mijn nieuwste boek Verslingerd officieel, maar zoals gebruikelijk is in de boekenwereld, ligt hij in sommige boekwinkels al wat eerder. Over precies zes dagen sta ik op een podium met een microfoon in mijn hand. De locatie is geregeld, de boeken zijn besteld en ik heb zelfs een jurkje gekocht, ondanks mijn voornemen om deze keer gewoon eens te shoppen in mijn eigen kast in plaats van bij de Steps.

Deel 1, maar dan dieper
Dit is het punt waarop ik koudwatervrees krijg. Verslingerd is het vervolg op mijn vorige roman Verkikkerd, en vervolgen zijn lastig omdat iedereen al een bepaalde verwachting heeft van hoe het boek gaat zijn. Dat kan dus meevallen, tegenvallen of precies kloppen (dat laatste gebeurt trouwens bijna nooit). Als schrijver wil je dat het tweede deel de sfeer en magie van het eerste deel vasthoudt, maar tegelijkertijd dat het vernieuwend en verdiepend is. Voor mijn gevoel is dat gelukt en ik sta dan ook helemaal achter mijn boek. Het is trouwens ook niet alsof ik nog terug kan. Dusse, wat is het probleem?

Drempelangst
Ken je dat moment? Je kijkt enorm uit naar iets supergaafs. Wekenlang (soms maandenlang) verheug je je erop, maar als het moment bijna daar is – als het op het púnt staat aan te breken – wil je eigenlijk alleen maar in je tijdmachine stappen en terug naar de voorpret, terug naar het moment waarop het nog alle kanten uit kon.
Toen Lys me afzette bij het Boekenbal, vroeg ik met een klein stemmetje: ‘Mag ik niet gewoon weer met jou mee naar huis?’
Toen ik in mijn eentje op persreis naar Turkije ging en afscheid nam van mijn vader en Lau, wilde ik het liefst mijn ticket verscheuren en bij hen blijven.
Toen ik met mijn hart in mijn keel voor het eerst bij mijn uitgeverij voor de deur stond, had ik de neiging de hoek om te rennen en te bellen dat ik me bedacht had.

Nog een keer!
Ik moet de drempel over, want het is niet alleen onmogelijk om op rewind te drukken en de tijd terug te spoelen, het is ook nog eens laf. Waarom zou ik nu zo bang zijn voor dat moment waar ik een tijd terug nog mijn hele sokkencollectie op had willen eten als dat zou betekenen dat de tijd sneller zou gaan? Het punt waarop ik me aan mocht stellen is voorbij. Vanaf nu moet ik me maar gewoon laten meevoeren. Over zeven dagen kijk ik namelijk terug op de dag die dan gisteren is en wens ik dat ik de tijd terug kon draaien om de boekpresentatie van Verslingerd nog een keer te beleven.