Blog Lisette: Nooit meer afwassen!

‘Ja, het huis is echt heel fijn. EN WE HEBBEN EEN VAATWASSER!’
Het maakt niet uit wie ik spreek, of het nu mijn moeder is die informeert naar ons nieuwe stulpje of de medewerkster van de Schoenenreus die vraagt hoelang ik hier al woon: ik deel mijn nieuwverworven rijkdom met iedereen. Want mán, wat is het fijn om een vaatwasser te hebben.

Ouwewijvenhandjes

Ik beloof dat ik voor deze blog door geen enkele witgoedzaak word gesponsord. Ik weet niet eens van welk merk onze vaatwasser is, maar wat ik wel weet is dat hij mijn nieuwe held is. Dankzij hem oogt mijn keuken netjes en opgeruimd, ook ná het avondeten. Dankzij hem hoef ik nooit meer met rimpelige ouwewijvenhandjes en nagels die zo zacht zijn geworden dat ze dubbelvouwen een monsterafwas weg te werken.

Of ik ben gewoon een smeerlap

‘Dat is allemaal heel leuk en aardig, maar zo’n vaatwasser moet je nog steeds in- en uitruimen,’ zeggen sommige zwartkijkers die ik spreek. Dit zijn duidelijk mensen die óf zo opgeruimd zijn dat ze ieder bordje direct na gebruik afwassen en terug in de kast zetten, óf al zo lang een vaatwasser hebben dat ze vergeten zijn hoe verschrikkelijk afwassen is. Vooral als je twee weken lang een stapel vaat hebt opgespaard en al moedeloos een paar dagen lang hetzelfde bordje steeds opnieuw afspoelt, omdat je geen zin hebt om die afwas te doen. Zodra je de adhesieve kracht hebt ontdekt die twee weken oude ketchup uitoefent op borden die op elkaar gestapeld zijn en je de vaat zo’n beetje van elkaar los moet beitelen, weet je hoe chill een vaatwasser is.

Stuur vol post-its

Maar luxe went snel, dat is waar. Zo was onze wasmachine laatst kapot en toen pas besefte ik wat een gráfwerk het is om alles op de hand te wassen. Vooral spijkerbroeken zijn verschrikkelijk. En dan te bedenken dat ik die draaiende trommel altijd maar voor lief heb genomen. Stel je voor hoe ze dat vroeger… Nee, ik wil er niet eens over nadenken. Ik ben blij dat ik in deze tijd leef, waarin ik altijd Google Maps kan raadplegen om me te vertellen waar ik ben of hoe ik op de plek kom waar ik heen wil, want ik ken horrorverhalen van mijn moeder over post-its op het stuur en stoppen bij ieder straatnaambordje om te zien of het wel echt de Ameidewal of de Haadwei is.

Zo fijn

Bij dezen neem ik me plechtig voor om de nieuwverworven luxe van een vaatwasser te koesteren. En als ik toch bezig ben, ook de rijkdom van een machine die de was voor me doet en een smartphone die me met een meedraaiende kaart vertelt wanneer ik linksaf moet. Dank je, moderne techniek, dat ik zo’n arbeidsonintensief leven leid.

Foto: Yarruta

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.