Blog Marjolijn: ‘Help: ik ben een sloddervos!’

De rust is wedergekeerd in huize Single Mama. Mick slaapt weer normaal, vraagt nog wel om zijn dagelijkse dosis ‘koekie’, maar dat negeer ik grotendeels en zijn buikklachten zijn ook weer gestabiliseerd. Kweek bij de dokter wees dus vanzelfsprekend ook niets bijzonders uit en was het dus weer eens een gevalletje overbezorgdheid.

Een week als alle andere eigenlijk deze afgelopen week. Hoewel, ik zat al wel dagen aan te hikken tegen het fatsoeneren van ons huisje. Iedereen die mij goed kent weet dat ik een enorme sloddervos ben. Tot ik besluit: “Nu is het genoeg” en dan ga ik ook ineens heel rigoureus te werk. En dat moet je dan eigenlijk net weer niet doen met die dikke buik.

Zware dozen

Al een week stond er een nieuwe commode klaar in de doos om vakkundig in elkaar geschroefd te worden. Iedere dag dacht ik: “Morgen!” Sowieso kon ik de zware dozen niet naar boven sjouwen, dus moest ik eerst in de hal alle onderdelen uitpakken en evenzoveel keren de trap op en af lopen op het ding boven te krijgen. Vervolgens de ogen in mijn achterhoofd aanzetten als Mick die zakjes schroefjes in het vizier zou krijgen. Maar goed, de gedemonteerde commode was boven en ik kon aan de slag. Ondertussen hoor ik mijn zus en mijn moeder in mijn achterhoofd: “Mar je doet nog veel teveel!”. Maarja, als ik die kamer af wil krijgen voordat ik helemaal immobiel ben moest ik nu toch echt aan de bak.

Commode staat inmiddels zo goed als klaar, dus nu alleen het bedje nog en dan kan ik jullie straks allemaal met trots laten zien waar ik zo druk mee ben geweest.

Chaos in huis

Dat neemt niet weg dat de rest van het huis nog een chaos was. Bergen wasgoed moesten worden opgevouwen. Na een weekje buikpijn van Mick is die stapel altijd XXL. De vloer van de woonkamer heb ik op mijn knieën geboend. Alles hondenhaarvrij gezogen en mijn sanitair blinkt weer: alles ruikt fris. En ja, dat is ook veel fijner thuiskomen, maar ik heb er gewoon nooit zin in. En een goede, betrouwbare hulp in de huishouding blijkt niet altijd even makkelijk te vinden helaas. Of ze zijn allemaal al driedubbel bezet. Na zo’n dagje schoonmaken moet ik zeggen dat ik wel helemaal kapot ben hoor.

Gelukkig komt mijn zus me dit weekend weer even een beetje helpen, dan hoef ik lekker een paar dagen even niet te tillen en verschonen. Ik leer Mick consequent iedere dag zelf van de trap te lopen, maar uiteindelijk stopt hij toch nog vaak halverwege en vraagt of ik hem wil tillen. Gelukkig klimt hij wel met gemak zelf de trap op, dat scheelt. Ik merk gewoon dat ik nu bij het minste of geringste weer buiten adem ben en echt de laatste periode van mijn zwangerschap is aangebroken. Ik weet dat ik niet teveel meer moet willen. Af en toe om hulp moet vragen, maar daar ben ik nu eenmaal niet zo goed in.

Dikke buik

Nog heel even terug naar mijn dikke buik. Ben ik de enige of hebben meer van jullie een ‘leeg’ gevoel na de twintig weken echo? Ik vind het zo jammer dat je daarna geen echo meer krijgt als alles goed gaat. Ik denk toch dat ik er volgende week nog een laat maken, dan betaal ik hem wel zelf. Het is toch altijd een fijn moment om in plaats van ‘alleen’ het hartje te horen ook je kleintje weer even te zien. Bij mijn reguliere controles groeit mijn kleine meisje prima hoor volgens de verloskundige, dus misschien ben ik wel weer overbezorgd. Ach, dat is moedereigen denk ik dan maar!


Marjolijn (36) is moeder van Mick. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’
Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’
Blog Marjolijn: ‘Bij een tweede kindje is niet alles meer onbekend, maar toch staat je leven weer op z’n kop’
Blog Marjolijn: ‘Hij heeft een uur gekrijst om een koekje’