Blog Marjolijn: ‘Ik doe te veel en daar heb ik een dag later spijt van’

Bijna 34 weken zwanger en ik doe gewoon echt te veel. Terwijl ik mijn blog opschrijf heb ik zo’n rugpijn omdat ik deze week weer zo druk in de weer ben geweest op mijn vrije dag: de laatste meubels voor de babykamer zelfstandig naar boven gesjouwd en in elkaar geschroefd.

Mensen om me heen zeggen vaak: ‘als je hulp nodig hebt dan roep je maar hè?!’ In de praktijk doe ik dat niet. Ik ben geen vrager om hulp, ik kan en doe het gewoon altijd net zo lief zelf. Nu breekt het me echter wel wat op. Gisteravond viel ik in slaap met een enorme gespannen buik en rugpijn en toen dacht ik wel even: ‘Waarom wil je altijd alles op één dag allemaal in orde hebben?’

Het weekend dan maar weer uitrusten! Maar ondertussen denk ik dan alweer aan de zolder die vol ligt met bergen wasgoed dat gewassen of opgevouwen moet worden, alle nieuwe babykleertjes wassen en dat soort dingen. Oude dozen uitzoeken van Mick en kijken of er nog wat leuke dingen tussen zitten voor de kleine meid. Badje tevoorschijn toveren. Moet de box alweer in elkaar gezet worden?

En dan mijn werk: mijn verlof is in zicht. Draag ik alles wel goed over? Kunnen ze alles wel vinden? Wat ben ik allemaal vergeten? Stressen geblazen en ik maak mezelf ook gewoon in m’n hoofd veel te druk. Daar wordt niemand beter van en zeker ikzelf niet.

Ondertussen komt ook de bevalling steeds dichterbij dus moet je na gaan denken hoe je graag zou willen dat deze verloopt. Natuurlijk zou het mooi zijn om het allemaal thuis voor elkaar te boksen, maar er hoeft maar iets te gebeuren en je zit met enorme weeën alsnog in de auto of ambulance op weg naar het ziekenhuis. Al die rommel  in huis, dat wil ik eigenlijk ook weer niet. Gezeur over bed op klossen, terwijl je een ingewikkelde boxspring hebt staan. En thuis heb ik niet de mogelijkheid om te zeggen: ‘kom maar op met die prik!’

Wel een voordeel is dat ik me bij een thuisbevalling me niet zorgen hoef te maken of er wel op tijd iemand bij Mick is. Dat wordt dan automatisch opgelost. Voor nu heb ik in ieder geval alvast wel een afspraak ingepland met de afdeling anesthesiologie, zodat, mocht ik het willen, die prik in ieder geval geregeld is. Het is letterlijk weer een stap dichterbij naar het moment waar ik nu gewoon naar verlang: ‘was het maar een maand of twee verder!’

Over twee maanden zit ik gewoon in mijn nieuwe routine. Dan is het duidelijk: weinig slaap, maar als ik slaap kan ik weer lekker op mijn buik draaien. Er ligt dan een klein meisje naast me die dag en nacht op me rekent. Mick krijgt dan eindelijk een beeld bij ‘Mama krijgt een baby’. Het onzekere tegemoet gaan vind ik ook nu best weer moeilijk te accepteren merk ik en daarom denk ik steeds vaker: ‘laat maar komen!’


Marjolijn (36) is moeder van Mick. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’
Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’
Blog Marjolijn: ‘Bij een tweede kindje is niet alles meer onbekend, maar toch staat je leven weer op z’n kop’
Blog Marjolijn: ‘Hij heeft een uur gekrijst om een koekje’
Blog Marjolijn: ‘Het aftellen is begonnen!’
Blog Marjolijn: ‘Geboortekaartje… Check!’
Blog Marjolijn: ‘Gehuld in zijn beste outfit besloot hij voor vertrek om zich letterlijk tot aan zijn enkels onder te poepen’