Blog Martin: ‘Die Jezus was best een eikel!’

In mijn werk als vertaler krijg ik soms de gekste projecten onder m’n ogen. Van een Kamasutragids tot een handleiding hoe je urinevlekken van huisdieren uit je meubels krijgt (godzijdank niet van dezelfde klant). Dat is leuk, want dat maakt het werk elke dag anders en je steekt er ook nog eens iets van op. De afgelopen weken heb ik me mogen storten op een behoorlijk dik boek, met Jezus in de hoofdrol. Ik begin daar meestal wat aarzelend aan, want ik ben zo gelovig als een diepzeekomkommer en dat soort boeken hebben nogal de neiging om met het vingertje te wijzen en mij het gevoel te geven dat ik alles verkeerd doe in het leven.

Hey vrouwmens!

Dit boek bleek een briljante uitzondering op de regel. Natuurlijk niet helemaal, want het was een boek met Jezus in de hoofdrol, en dat betekent per definitie dat ik, aldus de schrijvers, moet nadenken over hoe ik mijn leven aan Hem kan geven. Ik word daar altijd een beetje recalcitrant van. Zo waren Maria en Jezus op een feestje (zo staat het er écht), en bleek de wijn op, waarop Maria dacht, dat fixt mijn zoon wel even. Ze stapt op haar zoon af en zegt: ‘Ze hebben geen wijn!’ Waarop Jezus zegt: ‘Vrouw, wat heb ik met u van node?’ wat zoveel betekent als, ‘hey vrouwmens, hoe is dat mijn probleem?’. Dan komt het boek met een prachtige theorie dat Jezus probeert afstand te nemen van zijn ouders, om plaats te maken voor Die Andere Belangrijke Persoon in zijn leven, en daarom noemt hij haar vrouw. Dat zal het zijn. Later zegt hij: ‘Jullie zijn mijn vrienden, als je doet wat ik je gebied!’. Dat is geen vriendschap, droplul, dat is slavernij. Ik vertelde het ’s avonds aan tafel tegen M, en voegde eraan toe, ‘Weet je, die Jezus was best een eikel! Wat nou afstand creëren, gewoon respect hebben voor je moeder!’

Mooie verhalen

Het is het sarcasme dat altijd in me zit wanneer ik aan iets begin met een religieuze ondertoon. Maar stiekem vind ik het allemaal reuze interessant. Gelovig zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar wél vind ik het prachtig om te zien wat voor verhalen er in de Bijbel staan, en wat je daar uit kunt halen waar je in het dagelijks leven écht iets aan hebt. Naarmate ik vorderde in het boek merkte ik dan ook dat, hoewel ik aan de oppervlakte nog steeds protesteerde, ik steeds vaker theorieën begon toe te passen. ‘Nee M, je moet respect hebben voor iedereen. Iedereen is gelijk, of je het nou met ze eens bent of niet.’ ‘Maar waarom dan?’ vroeg M. Ohja, shit, herinnerde ik me… omdat Jezus gestorven is zodat wij allemaal gelijk kunnen zijn en vrij van zonde. ‘Nouja gewoon, omdat dat beter is… zegmaar.’ Retesterk argument Gijzemijter.

Het blijft voor mij een beetje moeilijk om te verteren dat de drijfveer, de argumentatie, de grote waarheid achter alles is dat Jezus gestorven is zodat wij kunnen zijn wie we moeten zijn. Ik geloof daar nu eenmaal niet in (geloof dwing je nu eenmaal niet af) en dan voelt het toch een beetje als een anticlimax. Ik vervang dat dan ook steevast maar voor het argument: ‘omdat het je een beter mens maakt’.

Lachen is makkelijk

Want wat je ook vindt van het geloof, in de basis zitten er natuurlijk prachtige dingen in. Respect hebben voor elkaar, meer liefde geven dan je neemt, de beste vriend zijn die je kunt zijn, geen persoonlijk gewin najagen, je niet storten op zaken die je toch niet kunt meenemen na je dood. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik na vier lange vertaalweken in de schoenen van Arie Boomsma een heerlijke tijd heb gehad vol zelfreflectie en er zelfs over na zit te denken om die Bijbel nu eens helemaal uit te gaan pluizen. Want dingen belachelijk maken en Jezus een eikel noemen, dat is natuurlijk hartstikke makkelijk. Veel interessanter is het om je er daadwerkelijk in te verdiepen, zodat de discussie ook nog iets inhoudelijks krijgt. Dat geldt niet alleen voor het geloof, maar voor álles in het leven dat je niet begrijpt, of wil begrijpen.

En ik weet óók hoe je urinevlekken van huisdieren uit je meubilair krijgt.