Blog Mayke: Het drama december

december

Met drie kussens onder elke arm en een plaid onder mijn kin geklemd schuifel ik door de plaatselijke woonboulevard. Ik ben op zoek naar een plekje om alles uit te stallen en te fotograferen voor mijn vriendinnen.

Oprotten, dit is mijn rotzooi

Ik ben opgezadeld met de eervolle taak om een gezamenlijk cadeau voor een gezamenlijke vriendin te kopen. En daar moet natuurlijk een kiekje van komen, zodat de rest de boel kan goedkeuren. Dit is nog knap lastig, want het staat behoorlijk vol en óveral waar ik kom zie ik iets dat net even leuker is dan wat ik in mijn armen draag. Zodoende sjok ik even later met vier kussens onder de ene arm en drie kussens onder mijn andere arm en een plaid onder mijn kin naar de vorige hal om een kussen terug te brengen. Uiteindelijk mik ik alles in een bak met kussens voor een foto.
Terwijl ik de camera van mijn telefoon op de hele mikmak probeer scherp te stellen, scharrelt er een vrouwtje geïnteresseerd om de bak heen. ‘Oprotten, dit is mijn rotzooi’ denk ik bij mezelf.

Het gezamenlijke cadeau

Trouwens, het is geen rotzooi, maar een fantastische compositie van de cadeaus voor mijn vriendin. Althans, dat denk ik. Ik app de rest van mijn vriendinnen nog even een foto van ons gezamenlijke cadeau ter bevestiging. Het vrouwtje reikt ondertussen haar hand uit naar mijn compositie en graait er een ander kussen onder vandaan. Wat? Zijn mijn kussens soms niet mooi genoeg? Hmm. Misschien moet ik dan nog even verder kijken.

We willen dik en fluffy

Zesentachtig rondjes woonboulevard, dertien foto’s, geen enkele reactie van mijn vriendinnen (Behalve: ‘We willen dik en fluffy, tenzij het om mannen gaat’) en anderhalf uur later piept mijn telefoon. ‘Yes!’ Ik pleur alles op een bankje en haal mijn telefoon uit mijn jaszak. Eén van mijn vriendinnen reageert: ‘Ja, die glanzende en die tweede!’ Exact wat ik al dacht. ‘Of zeg ik nu iets heel doms?’ stuurt ze erachteraan. Exact wat ik ook al dacht. Maar fuck it, het worden die glanzende en die tweede. Of ze nu de tweede van onder of van boven bedoelde. Nu is het alleen nog zaak om alle geëlimineerde kussens te bergen en de rest af te rekenen.

Het drama december

Tot aan de kassa verander ik nog zes keer van mening, bij het afrekenen zit er aan één kussen geen kaartje en het inpakken kost me nog ongeveer een kwartier en een jaar van mijn leven van frustratie, maar uiteindelijk til ik tevreden het cadeau in mijn auto. Zo, het volgende gezamenlijke cadeau mag een andere vriendin voor haar rekening nemen. Ik sla even een jaartje over, denk ik nog bij mezelf. Op dat moment kom ik tot het pijnlijke besef dat het bijna december is, dat ik met mijn familie Sinterklaas vier, met mijn schoonfamilie en vriendinnen kerst vier, dat dat allemaal gepaard gaat met cadeautjes en dat uitgerekend ik altijd degene ben die moord en brand schreeuwt dat dit traditie moet blijven en de gedichtjes minstens twee kantjes moeten zijn. Ik heb alvast mijn eerste cadeautje binnen: mijn verdiende loon.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke