Blog Mayke: In therapie

Soms staar ik zo lang naar die knipperende cursor dat ik er scheel van kijk. Dit keer gaat het écht niet lukken, denk ik zo vaak. Maar hier is hij dan, mijn honderdste blog op Viva. Dat zijn honderd aaneengesloten weken waarin ik toch telkens weer die cursor versloeg.

Heb ik dan nergens last van?

Dat zijn ook honderd avonden zuchten en klagen. Man, als ik terug denk aan al die weken waarop ik mezelf afvroeg: ‘Heb ik dan in zeven dagen níets beleefd? Heb ik dan nergens last van? Ging er dan niets mis?’ Want dat is het. Eigenlijk is het niet meer dan een verkapte wekelijkse therapiesessie van een getroebleerde twintiger.

Kampioen relativeren

Inmiddels ben ik wel kampioen relativeren. Een dag zonder blunders, kopzorgen, panne of letsel? Applausje voor Mayke. Een dag met blunders, kopzorgen, panne én letsel? Hoera, ik heb iets gevonden om over te schrijven. Ik heb volledige depressies gerelativeerd tot een welgemeende glimlach. Mijn eigen, welteverstaan, ik ben geen moeder Teresa. Aangebrande voedselwaren tot culinaire meesterwerkjes en mijn manische mentale en fysieke gesteldheid tot zelfkennis.

Geen spijt

Zo besloot ik ooit te stoppen met roken en tegelijk te beginnen met sporten en gezond eten. Twee weken later zat ik bij de dokter. Ik kon drie weken niet lopen en ik had acute agressie opgelopen. Dat doe ik dus niet meer. Voilà, zelfkennis. Tot op het bot gefrustreerd heb ik me weleens afgevraagd of er dan nooit iets op een normale manier kan gaan. Inmiddels heb ik een bescheiden boek geschreven over alle sores en ellende. Daar wil ik best mijn excuses voor aanbieden, maar ik heb er geen spijt van.

In therapie

Het heeft zo zijn vruchten afgeworpen, namelijk. Afgelopen week heb ik me verdiept in verscheidene assessments. De uitkomst was verrassend. Ik was een plant en een groepswerker, waarbij de zwakke punten elkaar ophieven. Ik was even zintuiglijk als intuïtief, even introvert als extravert, even voelend als denkend en even oordelend als waarnemend. Ik bleek warempel volledig in balans.

Heb ik dan nergens last van?

Dan kan ik dus wel stoppen met schrijven. Hoewel, heb ik dan nergens last van? Jawel, ik heb last van een ingegroeide teennagel, maar daar wilde ik mijn honderdste blog niet aan wijden. ‘Als je niet naar de dokter gaat met die ontsteking, dan kan het best zo zijn dat je teen er uiteindelijk af moet’ zei mijn vriend nog. Ik heb vier keer gebeld naar de huisarts. Drie keer in gesprek, één keer het antwoordapparaat. ‘Dan moet mijn teen er maar af’, dacht ik bij mezelf. Dan heb ik in ieder geval iets om over te schrijven. Misschien neem ik toch nog maar een paar sessies therapie.

© Beeld: Privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke