Blog Mayke: Kerstsleur

Kerstsleur

Het begint rond vijf december, om een uur of vijf. De cadeautjes moeten nog worden ingepakt en de gedichten moeten nog worden geschreven. Rond een uur of zeven arriveren we bij mijn ouders, waar mijn broertje, schoonzusje en oma al op de bank zitten te wachten. Afgezien van mij heeft niemand er echt zin in.

Chocomelk met vellen

Mijn broertje is de laatste die op de hoogte werd gesteld van het geheim van Sinterklaas, zo’n vijftien jaar geleden. Toch vieren we het nog steeds keurig ieder jaar. Mijn broertje leest eerst stiekem zijn gedicht door, voordat hij hem hardop leest. Mijn vader rammelt een keer met zijn pakje, raadt wat het is en maakt het dan open. Mijn moeder heeft het velletje van de warme chocomel er weer niet afgehaald in de pan, ik heb zoals altijd het velletje in mijn mok drijven, mijn oma roept bij elk cadeau: ‘Alweer een cadeau? Ik heb er al één!’ en tot overmaat van ramp heb ik voor mijn pa per ongeluk precies hetzelfde originele cadeau gekocht als vorig jaar.

Volgend jaar weer

Er zitten minstens drie cadeaus bij die zijn ingepakt om de zak op te vullen (Dit jaar een eierdoos en twee boeken die mijn moeder gratis kreeg bij de bibliotheek), de hond kan niet het geduld opbrengen om te luisteren naar zijn gedicht en is met zijn neus al halverwege de zak, de kat viert feest tussen het inpakpapier, ik roep ‘volgend jaar weer!’ en iedereen zucht nog maar eens diep.

Altijd hetzelfde liedje

Vanaf 6 december staat de kerstboom in de kamer en tel ik de dagen. Eén van de kerstdagen brengen we door bij mijn ouders, waar we overdag niet veel meer doen dan schuimkransjes eten en eventueel foto’s of dia’s kijken. Op de achtergrond klinkt óf Mariah, óf Slade, óf Wham óf Band Aid. Om 5 uur staan óf het gourmetstel, of de wokpannetjes klaar, afhankelijk van wat vooraan in de kast staat. De afgelopen drie jaar waren het de wokpannetjes. Er is altijd wel een pot saus over datum, ik word minstens twaalf keer terug geroepen aan tafel, er gaat altijd wel iets in de fik, de glazen wijn smaken altijd naar glühwein omdat ze te dicht tegen het gourmetstel aan staan en om het kwartier begint de hond te janken vanuit de hal.

Kerstsleur

Bij de schoonfamilie rouleert de locatie, maar ook daar begint het al behoorlijk te wennen. Schoonvader beheerst ook het trucje van voelen en raden van zijn cadeaus en ook daar kan de hond zich niet beheersen met zoveel eten op tafel. Ik ook niet trouwens, want stiekem zie ik een beetje tegen het nagerecht op. Net als vorig jaar.
‘Ga je nog iets doen met kerst?’ vroeg iemand me laatst.
Ik hoop op hetzelfde liedje als altijd. Nog 16 dagen wachten.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke