Blog Mayke: Kolere shoppen

In verband met een aankomende strandvakantie verklaarde ik mijn lichaam vorige week bikini-proof. Ware het niet dat ik geen enkele fatsoenlijke bikini meer in de kast had liggen. Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld, maar vandaag kon ik er niet meer onderuit. Ik moest shoppen. Ik haat shoppen en wel om de volgende redenen:

Kolere shoppen
Het is niet voor niets dat ik altijd alleen ga shoppen. Van winkelen word ik een chagrijnig manisch secreet. ‘Kan ik u helpen?’ Ik kan vast met een heleboel dingen geholpen worden, maar niet met shoppen. Het is net als een toiletbezoek. Ik moet het toch echt zelf doen en de kans dat er bij het verlaten van het pashokje iets hangt waar het niet hoort, is groot.
‘Of kijkt u alleen rond?’ Nee, ik zit overal aan en ik leg alles terug op de verkeerde plek. Het liefst verkreukeld en in tegengestelde richting opgevouwen. Het sarcasme breekt me aan alle kanten uit en dat is nog maar de eerste fase.

Grote maatjes, kleine maatjes

XL, XXL, XXXL… Waarom hebben ze niets hangen in mijn maat? Ik probeer erop te letten, maar het is áltijd raak. Ik sta weer te zoeken op de grote maten-afdeling alsof ik nieuwe gordijnen aan het uitzoeken ben. Ik heb geen idee welke maat ik heb, maar hier zit ik niet goed. Even later loop ik richting de paskamers met een stapel broeken en bikini’s in allerlei maten. Bikinimaten met letters en cijfers, broeken met dubbele cijfers. Made in China. Geen wonder dat ik er niets van begrijp. Ik weet nog net dat ik schoenmaat 38 heb. De eerste broek glijdt soepel over mijn benen. Totdat mijn hak vast zit in de onderkant van de pijp. Bedankt. Nu heb ik een nieuw complex. Buitensporige vette hakken.

Paskamers
Ik spendeer mijn tijd sowieso liever niet in kledingwinkels, laat staan in de paskamers. Over het ongunstige licht wil ik het niet eens hebben. Ik lig óf in de clinch met de gordijnen, óf de deuren zijn zo hoog dat iedereen kan zien dat ik ongelijke sokken draag. Ik voel me gezegend als de spiegels zich aan de binnenkant van het hokje bevinden. Ik ga écht niet naar buiten. ‘Aan welke kant gingen de gordijnen ook alweer… ho, daar ga ik. Dat gordijn staat me inderdaad beter dan de jurk. Ik neem hem.’

Kleerhangers
De kleerhangers vormen het dieptepunt. Kolerehangers, dat zijn het. Zeven bikini’s heb ik gepast. Aan, uit, aan, uit. Mijn hele haar in de war, mijn zelfbeeld aan gruzelementen en dan moeten al die onderdelen weer aan die haakjes. Het laatste topje is strapless en met geen mogelijkheid krijg ik het ding aan het haakje. Pas op dat moment dringt tot me door dat ik de broekjes aan de topjeshaakjes heb gehangen en andersom. Ik besluit de strapless bikini maar te nemen, in dit geval. No way dat ik nog een keer zo’n staaltje origami toepas op krap één vierkante meter.

Maar goed, ik kan dus weer even vooruit tot de volgende keer shoppen. Ik ben nu bikini-proof én ik heb een bikini. Klaar om op vakantie te gaan. Na deze ervaring ben ik er ook wel aan toe.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke