Blog Mayke: Loslaten

‘Toen ik zo oud was als jij…’ Ik kan net op tijd voorkomen dat ik de woorden uitspreek. Allejezus. Toen ik zestien was dronken mijn vriendinnen stiekem breezers, terwijl ik nog stiekem met poppen speelde. Of nee wacht, dat was op mijn twaalfde. Op mijn zestiende zette ik voor het eerst een fles pure Bacardi aan mijn mond, in de veronderstelling dat het naar ranja zou smaken.

Het vriendje
‘Kom je op mijn verjaardag? Dan kun je eindelijk mijn vriend ontmoeten!’ Ik vind het al vreemd dat mijn oppaskindje al een mobiele telefoon heeft, laat staan een vriendje. Hij stelt zich netjes voor, de vriend. Argwanend bekijk ik hem van top tot teen. Drinkt hij nu bier? Hij is best aardig. Legt hij nu een hand op haar knie? Ze is zestien. Wat drinkt zij? Thee. Gelukkig.

Nog één verhaaltje
‘Wat wil je drinken? Wil je iets zien op televisie?’ Ik haal opgelucht adem en lach om de kleine wijsneus. Drie jaar is ze en nu al een betere gastvrouw dan ik. Ze kijkt me verwachtingsvol aan met haar grote ogen. Een minuut geleden was ik nog bang dat ze zou gaan huilen en om haar moeder zou roepen. Tegen de tijd dat ze naar bed moet heeft ze haar keurig haar pyjamaatje aan en haar tandjes gepoetst. Ik lees haar een verhaaltje voor en vooruit, nog eentje dan. Ik krijg een dikke knuffel.

Het kladblok
‘Weet je nog dat je voor de eerste keer op kwam passen?’ Ik weet het nog als de dag van gisteren. Toen hadden ze nog die stomme bank, met van die harde richels, waar je je met goed fatsoen niet tussen kon vouwen om comfortabel te kunnen zitten. ‘Je kreeg de televisie niet aan.’ God, ik verveelde me de pleuris, zonder televisie. Ik durfde verder nergens aan te zitten en de kinderen gaven geen kik. ‘Ik kwam nog wekenlang briefjes tegen’, lacht haar moeder. Oh ja, het kladblok, met het telefoonnummer dat ik moest bellen als er iets zou zijn. De hele avond heb ik briefjes geschreven en door het hele huis verstopt. ‘Heb je het briefje in de encyclopedie al gevonden?’ Haar moeder kijkt me verbaasd aan. ‘Die encyclopediereeks, in de kast die hier toen nog stond. Onder de letter ‘W’, als ik me niet vergis’.

Het jurkje van toen
‘Wil je een vlecht in mijn haar maken?’ Ze gaat voor me zitten. We doen een fotoshoot om haar moeder mee te verrassen op haar verjaardag. Als ik het elastiekje om het uiteinde van haar blonde vlecht bind kijkt ze lachend om vanaf haar stoel. ‘Wacht, niet bewegen!’ Ze blijft netjes zitten voor de foto. Fotogeniek is ze, voor een meisje van een jaar of zes.
Die foto staat nog steeds op mijn nachtkastje. ‘Er staat ook nog een foto van jullie op haar kast’, zegt haar moeder. Ik geloof er niets van. Even later komt haar moeder met de foto de trap af. ‘Kijk!’. Ach, het jurkje dat ze die dag droeg. Ik ben zelf niet veel veranderd. Misschien een beetje.

Loslaten
Bij het afscheid krijg ik de vertrouwde knuffel. Deze keer van een zestienjarige. Vanuit mijn ooghoeken werp ik nog een blik op haar vriendje. Niets mis mee. ‘Pas goed op mijn meisje’, denk ik bij mezelf. Het is tijd om het stokje over te dragen.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke