Blog Mayke: Oranje is niet mijn kleur

In theorie weet ik heus wel dat je moet doen waar je goed in bent. Maar ik moest en zou voetballen of balletten en er werd nergens in de buurt balletles gegeven. ‘Meid, jij moet gaan balletten!’, zei ook mijn trainer tijdens mijn eerste voetbaltraining.

Strak in de kruising

Talent moet groeien, dacht ik toen nog. De meiden op de reservebank werden al gauw mijn beste vriendinnen. Mijn moment was tijdens het warmlopen. Beetje huppelen, beetje hakken-billen, beetje balletjes hooghouden. Zodra ik het veld in kwam rennen was mijn moment van glorie voorbij. Omdat mijn richtingsgevoel niet om over naar huis te schrijven is, had ik geen vaste positie. Die ene keer dat ik de bal strak in de rechterkruising schoot, was toen ik de linksbuiten een voorzet wilde geven. Uiteindelijk werd het linkshalf. Niet omdat ik linksbenig speelde, maar omdat er een tekort was aan linksbenigen. Als de bal niet via de rechterflank gespeeld kon worden was er met een opstelling van 4-3-3 in ieder geval gelegenheid om de bal vanaf de linksback over mij heen naar de linksbuiten te spelen.

Waterzakbeheer
Ook op de bank blonk ik niet uit. Wel in gezelligheid, niet in supporten. Meestal had ik geen flauw idee of we voor of achter stonden. Ik was al blij als ik wist op welke helft we speelden, als ik eindelijk even het veld in mocht. Ik was druk bezig met het beheren van de waterzak, het netje met de inspeelballen en mijn medewissels. Is de spons wel nat genoeg? Zaten er nog steeds drie ballen in het netje? Hebben mijn medewissels soms nog plannen voor het weekend? Kortom; druk zat, maar niet met de wedstrijd.

Oranje is niet mijn kleur
Ik blink nog steeds niet uit in supporten vanaf de bank. Mijn vriend en vriendin zitten tijdens Nederland-Chili op het puntje van de bank. Keurig gehuld in oranje, als perfecte mascottes van het Nederlands elftal. Mijn kleding vertoont angstvallig veel overeenkomsten met het tenue van Chili. Bij het tweede doelpunt van Nederland rent mijn vriendin juichend de straat op. Ze maakt een sprongetje en tikt haar hakken tegen elkaar. Prachtige plié, denk ik bij mezelf.

Mijn moment

Daarover gesproken. ‘Weet je wel dat ik op mijn tenen kan staan?’ Geen respons. Mijn vriend en vriendin zitten al weer helemaal in de wedstrijd, maar ik heb het gevoel dat dit mijn moment is. Ik sta op van de bank, pak mijn schoenen uit de kast en ga klaar staan voor mijn demonstratie. Vol concentratie zet ik mijn rechtervoet neer. Langzaam ga ik staan. Op mijn tenen. Ik kan het nog, na al die jaren! Misschien had ik toch moeten kiezen voor ballet.

De stervende zwaan

‘Ga alsjeblieft weer op de bank zitten, want je staat voor de televisie.’ Een beetje beteuterd keer ik terug naar de bank. Blijkbaar is de bank nog steeds mijn plek als het gaat om voetbal. Op de bank maak ik nog steeds de beste vrienden. Gepassioneerd stort ik me tussen de kussens. Een uitmuntende uitvoering van de stervende zwaan, dat wel. Je moet immers doen waar je goed in bent.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke