Blog Mayke: Plaatsvervangende existentiële eenzaamheid

Het schijnt de leeftijd te zijn. Dat je je afvraagt: ‘Waarom?’ Waarom leef ik, wie wil wat van mij, wanneer en hoe dan in vredesnaam? Het is die existentiële eenzaamheid die bij het gebrek aan een gebruiksaanwijzing van het leven hoort.

Richtlijnen

Ik had het er laatst over met mijn nichtje. Zij herkende dat wel enigszins. Misschien is het dus inderdaad wel de leeftijd. Hoe vervul je een opdracht waarvan je geen richtlijnen heb gekregen? Hoe weet je dan wanneer je aan de opdracht hebt voldaan? Liever krijg ik een duidelijk omschreven opdracht, zodat ik deze kan ombuigen en naar mijn hand kan zetten. Dan is er in ieder geval een richtlijn, waaraan ik me vervolgens volledig kan onttrekken.

Waarom niet?

Waarom? Daarom.
Waarom? Waarom niet?
Waarom? Zijn bananen krom?
Omdat bananen liever omhoog groeien.
Hier, zelfs bananen hebben een concreter doel in hun leven dan ik.
Niemand weet waarom. Zelfs mijn papa en de juf niet. Hoe kan één van de weinige dingen die iedereen met elkaar gemeen heeft existentiële eenzaamheid heten?

Omdat ik dat zeg

Ach, het komt met vlagen en voor de rest ben ik best wel gelukkig, dus een beetje existentieel vraagstuk houdt me misschien juist wel met beide benen op de grond. Toch vraag ik me af of het puur de leeftijd is. ‘Waarom?’ was eigenlijk altijd al één van mijn gevleugelde uitspraken.
‘Omdat ik dat zeg’ riep mijn pa dan terug.
Ik was nog maar een kind en beschikte niet over de capaciteit om succesvol met mijn vader in discussie te gaan, laat staan over zoiets als existentiële eenzaamheid, dus gebruikte ik iets wat ik weleens ergens had gehoord.
‘Maar pap, als jij zegt dat ik in de sloot moet springen, doe ik dat dan ook?’
Hij was dan heel even van zijn stuk gebracht.
‘Ja.’
‘Waarom pap?’
‘Misschien sta je wel in brand.’

Plaatsvervangende existentiële eenzaamheid

Zo kwam het dat ik me tot mijn twintigste existentieel vervuld voelde. Dat was het moment waarop ik me besefte dat er zich in de wijde omtrek van mijn woonplaats geen enkele sloot bevond waar weleens water in stond. Vervolgens besefte ik me dat alle bruggetjes en dammen die we ooit bouwden in de sloot nooit een enkel praktisch nut hadden gehad. Toen voelde ik ineens een plaatsvervangende existentiële eenzaamheid voor de bruggen en dammen die nooit hun levensdoel vervulden en waarschijnlijk allang vergaan zijn. Dat zette alles voor even weer in perspectief.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke