Rijksmaagden

‘Wáár zijn jullie?! Grapje zeker…’ Op station Schiphol bespraken we nog de vakantiegangers. Alle witte die nog op vakantie moesten, de bruine die het er overduidelijk al op hadden zitten. Ondertussen hadden we niet in de gaten dat we al een halte te ver waren. Kort daarvoor kregen we nog een berichtje van onze vriendinnen vanaf het museumplein. ‘Gaat alles goed, meisjes?’ We stuurden onderstaande foto terug:

Rijksmeisjes

Leiden Centraal
Eén van ons kreeg een helder moment, een half uur na de oorspronkelijke aankomsttijd. ‘Waar zijn we eigenlijk?’ Ik sprong omhoog van het trapje waarop we al uren zaten te kletsen. ‘Dit is Sloterdijk, nog één halte te gaan.’ Ik heb geen idee waarom ik daar zo van overtuigd was, maar ik was vastbesloten te blijven zitten. Mijn vriendin sleepte me mee het station op. ‘Dit is station Leiden.’ Ze wees naar een bord, waar inderdaad ‘Leiden Centraal’ op stond. Dat is een best eind uit de richting, als je van Drenthe naar Amsterdam reist.

Drie uur lunchen
Op Schiphol had er al een lampje moeten gaan branden. Ik was nog nooit eerder via Schiphol in Amsterdam terecht gekomen.  Ook deze keer niet, maar pas in Leiden viel het kwartje. Ruim een uur later namen we plaats naast onze twee andere vriendinnen, die door omstandigheden al drie uur aan het lunchen waren. Eenmaal gearriveerd in het Rijksmuseum zochten we eerst het toilet op. Een goede zet. Niet alleen omdat onze blaasjes inmiddels op springen stonden, maar ook omdat ik er een plattegrond vond. Geen overbodige luxe, voor een paar onnozele Rijksmaagden die onderweg naar het museum al verdwaalden.

Rijksmeisjes2
De geaardheid van Napoleon
We hadden nog drie uur de tijd, voordat het museum zou sluiten. Een uur per verdieping. Na één uur zaten we in ruimte 0.2. Als we zo door zouden gaan, zouden we de Nachtwacht niet eens bereiken. We besloten unaniem dat het sneller moest. Even later stonden we oog in oog met een tweetal Willem van Oranjes.

‘Welke Willem was ook alweer homoseksueel?’
‘Zo te zien die linker.’
‘Oh! Huh? Hier staat dat het Napoleon is.’
‘Hé, dit is ook Napoleon.’

Een discussie over de geaardheid van Napoleon en zijn broer, een geschiedenisles, een hoop verwarring en vooral veel tijd later waren we het onderling eens. De Nachtwacht zouden we op deze manier pas tegen middernacht bereiken.

Aangeboren getrainde biceps
Hier en daar werd ik afgeleid door een bijzonder gespierd kindeke Jezus (rechtstreeks uit de baarmoeder, gezegend met aangeboren getrainde biceps, met daarentegen een piemeltje als een doperwt) een kromme opa die zijn kleinkinderen bijster interessante informatie over Jan Steen probeerde te verschaffen (de enige aan wie hij een luisterend oor had was ik) en een bordje in de bibliotheek, dat ons verzocht stil te zijn. Alsof er iemand aan het lezen was (De boeken werden zwaar beveiligd). Maar wonder boven wonder kwamen we uit bij Vermeer en Rembrandt, waar we ons toch nog vijf hele minuten aan konden vergapen voor sluitingstijd.

Rijksmeisjes3

Rijksmaagden
‘Dit is zeker jullie eerste keer hier’, zegt een beveiliger. ‘Dan te bedenken dat hier slechts negen procent van ons cultureel erfgoed te zien is’ Daarvan hebben we zo’n twee procent bekeken en we zijn aan zeven procent voorbij gerend. Ik heb drie boeken over kunstgeschiedenis doorgespit, er een specialisatie in gevolgd en er examen in gedaan. Nu vertelt deze jongeman me dat ik eigenlijk nog steeds niets heb gezien? Blijkbaar zijn we onbevlekte Rijksmaagden. We kunnen er alleen maar voor bidden dat we later geen gespierde adonisjes met kleine piemeltjes baren.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke