Blog Mayke: Smijten met geld

Toen ik drie jaar was vonden mijn ouders me eens terug in de kattenbak. Kattengrit en keutels vlogen door de lucht. ‘Ik ben hijk! Ik ben hijk!’ riep ik. Gevalletje overdosis Ducktales. Eén keertje te vaak Dagobert Duck met geld zien smijten. Heel veel heb ik er niet aan overgehouden. Behalve dan een milde verzamelwoede.

De schuld van mijn ouders
Toen ik te oud werd voor Ducktales, kwam er een programma op televisie over mensen met verzamelwoede. Jeweetwel. Zo’n huis, waarbij je een half uur moet graven om een plekje vrij te maken op de bank. En dat je dan na dat half uur graven een gasfornuis treft.  Mijn ouders wezen dan naar de televisie en zeiden: ‘Kijk Mayk, zo’n huis krijg jij later ook’.
Het was in de tijd dat ik nog in één bed sliep met een stapel boeken, een laptop, een halve kledingkast en alles wat er in de loop der tijd bij gescharreld was. Ik was een puber en vond dat de schuld van mijn ouders. Ik had niet eens een vriendje, maar wel een tweepersoonsbed. Dan vraag je er toch om? Later vond ik het de schuld van mijn ouders dat ik geen vriendje had, want mijn bed lag vol met rotzooi.

Voor in mijn plakboek
Ik bedrijf tegenwoordig alleen verzamelwoede op kleine schaal. Ik spaar bonnetjes, bijvoorbeeld. Garantie- en gebruiksaanwijzingen. Of ik zegeltjes spaar? Natuurlijk. Foto’s, treinkaartjes, tickets, eigenlijk alles van papier. Hoe dat komt? Door die pedagogisch verantwoorde ouders van me. Ik hoor het mijn vader nog zeggen. ‘Bewaar jij de tickets maar. Voor in je plakboek.’ Tot op de dag van vandaag bewaar ik álles voor in mijn plakboek. Ik heb nog nooit een plakboek gehad.

Briefjes van tien, gewassen en gestreken
Bonnetjes en garantiebewijzen? Ik heb nog nooit iets geruild. Gebruiksaanwijzingen? Alsof er mensen zijn die daar echt gebruik van maken. Zegeltjes? Momenteel spaar ik zegels voor handdoeken. Jonge, we hebben zelfs reserve-handdoeken voor als de reserve-handdoeken op zouden raken. Vanmiddag vond ik een briefje van tien in een broekzak. Gewassen en gestreken. Ik kan tot aan mijn tachtigste driemaal daags origami exploiteren en dan nog zou ik mijn hele huis kunnen behangen met papier.

Smijten met geld
Ironisch genoeg kreeg ik van mijn ouders een printer. Alvast voor mijn verjaardag. Met een dik pak papier erbij. Nu krijg ik soms ineens visioenen van onze toekomstige kinderen, Papyrus en Perkamentus, die trappetjes vouwen naar hun bed. Bankstellen en gasfornuizen bedolven onder halve bibliotheken en plakboeken tot aan het plafond.
Oh, waar is die tijd gebleven, waarin kattenkeutels nog door konden gaan voor guldens. Dan had ik nu plakboeken vol met papiergeld. Dan was ik pas hijk. Dan kon ik nog eens smijten met geld.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke