Blog Mayke: Standje Missionaris

Het was weer tijd om mijn kledingkast uit te ruimen. Hoe ik dat wist? Niet alleen omdat ik dagelijks een kwartier lang door mijn zomerjurkjes moet graven om mijn herfstkleding aan te spreken. Ik kreeg gewoon de deurtjes niet meer dicht.

Mijn moeders wandelende Humana-bak

Mijn idee van effectiviteit was om met één arm in één beweging alles uit de kast te trekken. Daar ging de kleding. Het mysterie was minder groot dan dat ik had gedacht. Nu ben ik geen psychologe, maar ik zag wel in één oogopslag waar het probleem lag. Ik ben een amateurkledingontwerpster, een verzamelaar en vooral mijn moeders wandelende Humana-bak.

Fossielen en giften

Kledingstukken die ik zelf heb gemaakt, kledingstukken van zo’n tien jaar oud, kledingstukken die ik heb gekregen van mijn moeder en kledingstukken die ik heb geleend van mijn moeder om ze vervolgens nooit meer terug te brengen. Die mijn moeder vervolgens na een zekere periode omzet in een gift. Zodat ik er nooit meer vanaf kom. Ik heb maar één regel. Als het stuk is, gaat het weg.

Standje Missionaris

Tel daar mijn unieke wasrituelen bij op en je zou denken dat het één grote verstafte, uitgeteerde, verkleurde en mottige puinzooi is na al die tijd achter die deurtjes. Ik smijt rood bij wit, katoen bij synthetische stoffen en laat alles draaien op veertig graden en een flinke scheut willekeurig wasmiddel. Fijne was? Die draait fijn met de rest in de rondte. Standje twee tikjes naar rechts. Het standje van katoen, als ik me niet vergis. Het kon wel eens het standje missionaris zijn, want er gaat nooit iets stuk.

Gebrek aan plek

Er brandt een lichtje op mijn telefoon. Een berichtje van mijn moeder, met een foto van een jas. ‘Oma vond dit net iets voor jou en wil hem graag voor je kopen.’ Ik denk aan de overvolle kapstok en aan het drietal jassen in de kofferbak van mijn auto. Bij gebrek aan plek. Ik vind het inderdaad een prachtige jas en ik vind het ontzettend lief van mijn oma, maar ik moet het aanbod afslaan. Ik heb écht geen jas nodig.

Helder licht

‘Vind je die paarse jas dan nog mooi? Gooi die maar weg, die is al zo oud.’ Ik twijfel, want mijn paarse jas is niet echt stuk. Er ontbreken wel een paar knopen, maar die kan ik er best weer aan naaien. Hij is ook best vies, maar hij kan best in de was. Er gaat nogmaals een lichtje branden, maar deze keer in mijn hoofd. Misschien moet ik eens een ander standje proberen.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke