Blog Mayke: Stoptober, Schreeuwen en vreten

De eerste rookvrije verjaardag zat ik me nog stilletjes in een hoekje van de bank op te vreten van frustratie. Niet ‘op te vreten’ in de zin van honger trouwens, want alle hapjes binnen een straal van een meter moesten toevallig net allemaal tussen mijn kiezen zijn. Want oh, ik was zo zielig.
Normaal gesproken ben ik van een sigaretje hier, een borreltje daar, een grapje zus en een praatje zo. Eigenlijk ben ik nooit lang genoeg op dezelfde plek om anderen last te bezorgen.

Normen en waarden

Nee, ik was niet gezellig. Ik was net gestopt met roken en ik probeerde de hele zin van het leven opnieuw te ontdekken. Als sigaretten niet langer onder mijn normen en waarden vallen, wat dan nog wel, waar deed ik dit ook alweer voor en ééntje kan toch geen kwaad?

Hondsdolheid

Zaterdag had ik een verjaardag van één van mijn vriendinnen. Mijn vriendinnen zijn luidruchtig en hilarisch. Meestal ga ik op zo’n verjaardag met een wijntje achterover zitten om van het schouwspel te genieten. Lieve puppies, noem ik ze. Dat is ook exact wat ze zijn, een stelletje door hondsdolheid getroffen dames met een hoge aaibaarheidsfactor.
Achterover zitten met een wijntje zat er niet in deze keer. Ik kwam met de auto en daarmee moest ik later die avond weer terug. Geen alcohol, geen sigaretten en een lading hysterische vrouwen. Het idee alleen al deed me gretig naar een tetanusprik verlangen. Maar tegen al mijn verwachtingen in werd het een heel andere avond.

De praatstoel

Ik was per ongeluk op de praatstoel gaan zitten en deed de hele avond niets anders dan:
‘Hé, sst, mijn verhaal was nog niet afgelopen!’
‘Hoezo…en toen? Toen niets, dat was het.’
‘Dat had er verder niets mee te maken, dat schoot me gewoon zo te binnen.’
‘Luister je wel?’

Ik wist niet dat ik het in me had om een avondvullend programma vol te leuteren. Sterker nog, ik wist niet eens dat ik het in me had om een willekeurige anekdote af te maken. Als er iemand de notulen van deze avond voor zijn rekening had genomen, dan had ik vandaag een trilogie uit kunnen geven. De enige paar momentjes waarop ik heel even mijn smoel hield, was wanneer de hapjes rond gingen. Achteraf gezien gingen ze steeds vaker rond.

Schreeuwen en vreten

De confrontaties komen met de regelmaat waarin ik vroeger sigaretjes liep weg te paffen. Ik word er de afgelopen twee weken dagelijks op gewezen hoe DRUK ik ben, hoeveel ik vreet, dat ik gerust mag ademhalen tussen twee zinnen door, dat ik wel heel even stil mag zitten, dat het nu de beurt van iemand anders is om iets te zeggen en dat ik niet de hele tijd hoef te schreeuwen.

Ik kan nu dus drie dingen doen. Dat zijn:
A: Stoppen met schreeuwen en vreten.
B: Stoptober de zak geven.
C: Accepteren dat de hondsdolheid reeds is ingetreden en mijn vriendinnen de schuld geven.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke