Blog Mayke: Verkleedfeestjes

verkleedfeestjes

Ik doe graag ergens het licht uit, om vervolgens nog ergens een afterparty te improviseren. Leuker nog dan een feest met een afterparty, is een feest met een thema. Verkleden is verplicht, anders mag je niet naar binnen.

Waar die fascinatie voor verkleden vandaan komt weet ik niet, want van voorpret is in mijn geval nog nooit sprake geweest. Ik heb in mijn hele leven nog nooit een kostuum gehuurd. Ik ben diegene die een uur van tevoren in paniek de kast doorspit. Vervolgens kom ik veel te laat binnen, met een net-niet kostuum. Die late binnenkomst moet ik uiteraard compenseren met een afterparty, waar eigenlijk niemand echt op zit te wachten. Net als verkleedfeestjes.

Bonje met biggen

Nu zou je denken dat carnaval mijn favoriete feest is, maar helaas. Ik heb een haat-liefdesverhouding met verklede mensen. Zwarte Pieten houd ik graag op afstand en voor clowns ga ik helemaal op de loop. Ik ben net zo gek op verklede mensen als op kleine benauwde ruimtes en de tandarts. Ik weet nog goed hoe mijn vriendin het tijdens carnaval 2011 aan de stok kreeg met een big. Er was geen houden aan en de patatjes mayo vlogen me om de oren. Gelukkig gaan pluche en mayonaise niet best samen, waardoor de big uiteindelijk aftaaide.

Verkleden en karaoke

Jarenlang zat ik op mijn werk in de personeelsverenging. Mijn taak was het afdwingen van verkleedfeesten, met als ultieme doel een verkleedfeest met karaoke. Ongeveer één keer per jaar bereikte ik mijn doel. Dan stond ik, als zeer overtuigende duivel met afzakstaart, al mijn verlangens eruit te zingen met een als kerstvrouw verklede mannelijke collega. ‘Quit playing games with my heart’ van the Backstreet Boys.

Ik regel wel iets

Inmiddels zit ik niet meer in de personeelsvereniging, maar de vlam lijkt overgeslagen op de volgende generatie. Een Winter Wonderland Barbecue, organiseerden ze. De middag van tevoren begon de ellende.
‘Heb jij al iets om aan te trekken?’
‘Hoezo, ik kan toch gewoon mijn schort aan?’
‘Sukkel, ik bedoel niet op het werk, maar op het personeelsfeest!’
‘Oh, is dat morgen?’
‘Ik regel wel iets.’
Inmiddels ben ik expert in net-niet kostuums. Ik kwam thuis met twee zilveren leggings. Mijn collega regelde dat we geschminkt werden.

Glitters en bloed

De volgende dag stond ik onder de douche de glitters van mijn hoofd te schrobben. Man, wat een gedoe, verkleedfeestjes. Was ik eindelijk echt origineel, kwam er als laatste een pinguïn binnen waggelen die er vandoor ging met de originaliteitsprijs. Even later stond ik voor de spiegel. Zag ik dat nu goed? Ja hoor, een grote open wond naast mijn oog staarde me aan. Bij gebrek aan een alternatief gebruikte de schminkster nagellijm. Lijm is lijm, dacht ik nog. Wat kan er mis gaan? Die glitters moesten er hoe dan ook op. Inmiddels is het een semi-opvallend litteken. Je zou denken dat ik inmiddels wel klaar ben met verkleedfeestjes, maar helaas. Volgende keer zet ik gewoon mijn masker op.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke