Blog Mayke: Volwassen worden

Voedselvergiftiging, jetlags, wagenziekte, vliegangst, katers, alles is me bespaard gebleven in de vakantie. Nu was er ook slechts een uur tijdverschil in Spanje en geen exotisch eten, maar ik had nooit verwacht dat ik pas ziek zou worden op het moment dat ik net weer goed en wel was gewend aan thuis.

Waterijs

Vroeger, als ik ziek was, dan was er mijn moeder. Lekker onder een dekentje op de bank tekenfilms kijken. De verwoede pogingen van mijn moeder om me vocht binnen te laten krijgen wist ik net zolang te dwarsbomen tot ik waterijs kreeg. Heerlijk fris bij koorts, maar vooral veel lekkerder dan thee of bouillon.

Op schoot bij mama

Afgelopen week was alles anders. Plotseling was mijn stem weg, ik had hoofdpijn, ik voelde me beroerd, slap en ik had koorts. Een hele dag lag ik me op bed zielig te voelen. Toen ik eenmaal de kracht had gevonden om op te staan, werd ik door mijn vriend richting bank gecommandeerd. Hij ging naar de supermarkt. Ik moest niet eens denken aan eten, maar een waterijsje ging er misschien wel in. Hij kwam terug met een bak perziken. Ik wilde op schoot bij mama, met een doos dubbellikkers op schoot en Boes Boes op televisie. In plaats daarvan zat ik noodgedwongen op twee vierkante meter met een bak perziken op schoot. Boes’ levensmotto ‘Wie laat zich niet koeieneren?’ ging voor mij ineens niet meer op.

Vachtjes

‘Fruit?!’
‘Ja, je gaat dit allemaal opeten.’
‘Hadden ze geen perzikijs?’
‘Begin maar alvast.’
‘Maar ze hebben vachtjes!’
‘Dat is de schil en daar zitten de meeste vitaminen onder.’

Een kwart eeuw

Ik ben 25 geworden afgelopen maand. De receptioniste van het hotel verstond het nog verkeerd. ‘Vijftien?’ vroeg ze, met een bloedserieuze blik. Mentaal gezien misschien wel ja, maar daar krijg ik vast geen kinderkorting voor. Ik moet eraan geloven. Vijf-en-twintig, dat is een kwart eeuw. Net even te oud voor tekenfilms en waterijsjes.

Volwassen worden

Toen ik weer beter was ben ik zelf naar de supermarkt gegaan. De fruitafdeling heb ik hel en verdoemenis gewenst  en vervolgens heb ik een kwartier voor de diepvries gestaan om ijsjes uit te zoeken met room, karamel, chocolade en vooral zo weinig mogelijk vitaminen. Om te vieren dat ik niet meer ziek was. Betaald van mijn eigen centjes en ik heb niemand hoeven smeken. Ouder worden is één ding. Volwassen worden kan altijd nog.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke