Blog Michelle: Innerlijke ochtendchagrijn

Maandagochtenden zijn doorgaans niet my finest moment. Dat is zacht uitgedrukt, want hiermee wil ik aangeven dat zelfs Brad Pitt voor negenen mijn grafstemming niet kan verhelpen. En dat is dan nog Brad Pitt.

Mijn dagelijkse treinreis a la tien minuten heb ik nodig om op te starten. In mijn eentje. Dat betekent: oordopjes in en muziek op tien. Het komt vaak voor dat ik collega’s of andere bekenden tegenkom in de trein, maar doorgaans voelt mijn innerlijke ochtendchagrijn er weinig voor om nog vóór mijn eerste koffie een praatsessie te houden. De meesten staan er – gok ik – net zo in als ik, of snappen de signalen. Oordoppen in staat gelijk aan laat-me-met-rust. Bij sommigen lijkt die antenne echter algeheel te ontbreken en voordat je het weet, ben je alsnog verwikkeld in een ongemakkelijk ochtendkletspraatje, terwijl je teleurgesteld je muziek moet pauzeren. Doe maar niet. Een auto had natuurlijk de perfecte oplossing geboden, maar blablabla iets met geld en hachelijke parkeersituaties in de stad.

Des te meer medelijden kreeg ik met de man die afgelopen maandag naast me zat op het perron. Zijn zucht verklapte dat hij toe was aan vakantie, of misschien zelfs aan zijn pensioen. Wat niet gek is, want gezien het prehistorische telefoonzakje aan zijn broekriem moet hij op zijn minst dertig jaar ouder zijn geweest dan ik.

“Ha, Gerard!” klonk het enthousiast na een paar minuten. Ah, Gerard dus. Paste inderdaad goed bij zijn voorkomen. “Marjan, ja, hai,” antwoordde Gerard iets minder enthousiast. Hij had overduidelijk net zo’n innerlijke ochtendchagrijn als ik. “Zo,” begon Marjan enthousiast toen ze naast naast haar collega plaatsnam. Gerards innerlijke ochtendchagrijn bleef niet langer innerlijk. Zijn zwaar geërgerde blik gaf me genoeg reden mijn muziek wat zachter te zetten en mee te luisteren. Ik wilde dit stukje ochtendongemakkelijkheid niet missen. Want: niet bij mij, dus helemaal prima.

“Wanneer ga jij op vakantie?” Marjan draaide zich naar Gerard toe.

“Ik ga vrijdagochtend rijden.”

Gerard bleef kortaf. Die truc kende ik, dan hoop je dat de ander alsnog begrijpt dat je geen zin hebt in een gesprek. Marjan begreep het niet.

“Ach, zo snel al? Wat héérlijk. Zul je wel aan toe zijn na deze drukke weken. Waar ga je heen?”

“Enkhuizen.”

“Nou dat méén je! Ik ga ook, maar dan maandag. Toch niet Camping Enkhuizer Zand?”

Verschrikt keek Gerard op. In twee seconden tijd was zijn rustige vakantie in duigen gevallen. Marjan zou enthousiast elke ochtend steevast een stop maken bij de vergeelde vouwwagen van Gerard, en Gerard zou per direct een vervroegd pensioen overwegen.

Dank je wel Marjan, je maakte míjn maandagochtend in elk geval in een klap goed. En een fijne vakantie in Enkhuizen.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Dr. Pimple Popper
Middelbare school
Ja toooooch

Van duckface naar eendenbek
Bloed, leed en tranen
Volwassen
Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is