Blog MissFlirt: Zo’n loyale hond, dat ben ik

Tijdens verkleedfeestjes of carnaval heb je twee typen meisjes. Het ene type gaat steevast als sexy zuster of stewardess verkleed en de ander loopt onflatteus als banaan rond. Die tweede, dat ben ik. Een beetje vergelijkbaar met sommige singles die moeiteloos meerdere projectjes en scharrels tegelijk hebben lopen en vrijgezellen die bij de eerste poging al direct door de mand vallen. Jep. Me again.

Mijn eerste vakantie

Ik had niet lang nodig om te ontdekken dat ik niet in de wieg ben gelegd voor subtiele projectjes die parallel lopen of andere zaken waarbij een leugentje om bestwil handig kan zijn. Zo ook toen ik – als zestienjarige – voor het eerst op vakantie ging met vriendinnen.

Mark

Op de tweede dag ontmoette ik Mark in de plaatselijke bar. We waren jong, hadden lol, dansten, kusten en sjansten. Bij het naar huis gaan spraken we af elkaar later die week nog even te zien en ik toetste gauw mijn nummer in op zijn telefoon, hij zou mij sms’en. Facebook, Whatsapp en andere hippe, handige dingen bestonden toen nog niet.

Toen hij na twee dagen nog niet gesms’t had, kon ik niet ontkennen dat ik lichtelijk teleurgesteld was. Had ik me vergist? Waren mijn dansmoves uit de maat, was ik te enthousiast geweest, de zoen niet naar verwachting of had hij gewoon alweer een andere meid ontmoet? Ik gooide het op het laatste. Dat moest het vast zijn.

Youri

Bij het uitgaan op de op één na laatste avond liepen wij een groepje hunks tegen het lijf. Vooral Youri was erg knap, daar waren we het direct over eens. Maar hij was ook out of my league. Duidelijk. Toch raakten we in gesprek, waren grappen aan het maken met de barman en een paar drankjes later stonden we – in het hoekje bij de bar – plots te kussen. Ik had de avond van mijn leven en we spraken af elkaar de dag daarna in dezelfde discotheek weer te zien.

“Hey, daar ben je!”

De laatste avond liepen wij rond half 12 enthousiast naar binnen, stiekem al rondkijkend of ik Youri ergens zag. Terwijl ik in de rij van de garderobe aan het wachten was, hoor ik ineens een ietwat opgewonden jongensstem achter me: “Heee, ik ben zóóó blij je te zien”. Mark. Shit. Daar had ik helemaal geen rekening mee gehouden.

Hij vervolgde: “Toen je vorige week wegliep, drukte ik op een verkeerd knopje en had ik je nummer niet opgeslagen. Ik ben nog achter je aangelopen, maar had je niet meer gevonden. De hele week heb ik naar je uitgekeken en ik dacht dat ik je nooit meer zou zien”. Hij omhelsde me om zijn woorden kracht bij te zetten. Daar stond ik, met Mark in mijn armen. Toen ik dacht dat het haast niet erger kon, zag ik over zijn schouder Youri aan komen lopen. Awkward! Vlug wurmde ik me los en inmiddels stond Youri al naast me: “Ben je daar weer kleine?!” en wreef met zijn hand door mijn haar.

Eigen schuld?

Die avond is natuurlijk nooit meer goed gekomen. Vriendinnen hadden – om mij te helpen – tegen Mark gezegd dat ik geen interesse had, waarop ik me schuldig voelde en vervolgens een uur nodig had om het goed te maken met Mark. Inmiddels was Youri afgedropen wegens aandachtstekort en stond ik aan het eind van het verhaal met lege handen.

Tja, zo’n loyale hond. Dat ben ik.

Door: FleurFlirt
CC foto: Jhaymesisviphotography