Column Nynke: Buren

Voordat ik kinderen had, zei ik ze gedag. 
Ik maakte weleens een praatje, leende ze 
een pak melk of een pleerol, maar om nou 
te zeggen dat ik echt zo’n burenmens was: nee. Op nationale burendag verzon ik altijd een blessure om onder de buurt-zeskamp 
uit te komen.

Tot we verhuisden naar ons nieuwe buurtje en ik inmiddels ruim twintig weken zwanger was. We huurden het appartement onder de familie W. Eerst kwamen we niet verder dan hoi en doei, maar toen Janne geboren was, stonden ze al snel op de stoep. De oudste twee kinderen hadden tekeningen gemaakt. Voorzichtig hield de oudste Janne even vast.

En toen waren we beste buren van elkaar. 
De kindjes kloppen om de haverklap aan, om even te vertellen over een paardrijexamen of om een nieuwe pyjama te showen. De jongste zoon staat regelmatig op de kokosmat ‘JANNE’ te brullen. Waarna onze dochter enthousiast ‘ABEL ABEL’ roepend naar de voordeur tijgert.

Als stel met een jong kind zijn goede buren echt een godsgeschenk. Je denkt eerst nog dat je zonder kunt, maar je hebt geen idee hoe belangrijk ze voor je worden. Wie heeft er om elf uur ’s avonds nog melk in de koelkast staan? Wie let op de babyfoon zodat jij en je vriend weer eens uit eten kunnen? Wie past op je kind wanneer je zelf met een gebroken bekken in bed ligt?

Je buren. Zoek ze alvast, als je zwanger bent. Pap aan met de leukste mensen van de straat. Regel het, ze zijn degenen die je de komende jaren vaker gaat zien dan je beste vrienden.

Maar de familie W. gaat verhuizen, naar 
een stadje verderop. ‘Kunnen jullie niet meeverhuizen?’ opperde de buurvrouw, verteerd door vooruitgesnelde heimwee. En ineens zat ik op Funda te kijken naar huizen in datzelfde stadje. Gekkenwerk. We willen daar niet wonen. We willen alleen onze buren niet kwijt.

‘Ik heb wel zin in het nieuwe huis,’ zei de oudste laatst tegen haar oma. ‘Maar er is één iemand die we allemaal heel erg gaan missen.’ Oma woont zelf in Utrecht, net als opa, ooms en tantes, en al hun vriendjes en vriendinnetjes van school en van de manege. Er valt nogal wat te missen.

‘En die persoon is Janne,’ sprak de oudste plechtig. Haar zusje knikte. Haar broertje riep ‘JANNE JANNE,’ en rende naar de voordeur.

Toen ik het hoorde, knalde m’n hart in grote stukken uit elkaar.


Nynke de Jong 
(32) is journalist 
en schrijfster. 
En moeder van Janne (1). Dit blog is afkomstig uit VIVA Mama. Je bestelt het nummer hieronder.

»Bestel VIVA Mama online | Klik hier «