Blog Sophie: ‘Toen ik zelf moeder werd, ging ik de keuzes die mijn moeder maakte, anders bekijken’

Afgelopen zaterdag was ik samen met mijn moeder bij een business event. We hadden allebei behoefte aan een zakelijke oppepper. Even naar de juiste vragen luisteren en met een hoop motivatie weer naar huis. En ik was als een kind zo blij dat mijn moeder er ook was.

Ergens, ik geloof in LINDA., las ik een artikel over hoe je je kunt ergeren aan je moeder. En dat was best herkenbaar. Zo kan ik me gruwelijk ergeren als ze bij ons oppast en de kinderen laat kleien. Van haar mogen best alle kleuren door elkaar – voor mij een gruwel. Zit ik weer met een hoop bruine klei.

Ook volgen er weleens opmerkingen over het huishouden, of over de opvoeding. Zo hebben de kinderen te veel speelgoed. Ik erger me kapot als ze dat zegt, want het voelt als een aanval op mij als moeder. Bovendien had ik vroeger als kind ook niet te klagen. Dat ze ergens wel een punt heeft, negeer ik het liefste.

En zo zijn er nog een hoop andere zaken. Als kind vond ik natuurlijk dingen stom en als puber nog meer. Maar toen ik zelf moeder werd, veranderden de zaken. Ging ik keuzes die zij in het verleden maakte, anders bekijken. Eerst kritisch, maar later met veel begrip (vooral toen ik meer kinderen kreeg).

Ik wilde een andere opvoeding voor mijn kinderen. En ja, ik heb het geprobeerd. Echter, we bezitten beiden het avontuur-gen dat ons niet geschikt maakt als thuisblijfmoeder – hoe erg ik dat ook ambieerde.

Of dat ze geen vaste oppasdag wilde. Ongelooflijk irritant. Vroeger pasten opa en oma toch ook op mij? Inmiddels denk ik: wat loop ik te klagen. Ze is er wel altijd. Gewoon om mee te kletsen. Om tegenaan te klagen. Om te strijken (de hemel zij geprezen!). Om met de oudste een tipitent te gaan bouwen. Met de middelste naar de kinderboerderij te gaan en om met de jongste boodschappen te doen. Eigenlijk maakt het bij de jongste niet uit, want die kondigt nu al aan (3 jaar) dat ze liever – zonder zussen – bij oma wil wonen.

En afgelopen zaterdag, toen we daar samen aan de koffie stonden en ik om me heen keek, dacht ik: hoe tof dat mijn moeder er nu gewoon bij is. En dat we een dagje samen hebben. Een dagje waarin maar weer blijkt dat ik ook op haar lijk. Dat we op dezelfde manier ondernemen, op dezelfde manier op nieuwe ideeën komen en altijd geloven in onze eigen dromen.

Waar ik aan het opbouwen ben, hoopt zij langzaam af te bouwen. Maar nog studeert ze en wil ze meer en meer leren. Even gewoon een volledige Engelstalige studie doen met drie dagen examens: ik doe het haar niet na (misschien op haar leeftijd weer wel). En tussendoor komt ze dus strijken, spelen met de kinderen en snapt ze het maar al te goed als wij een keer een kind willen lozen. De jongste bijvoorbeeld, zodat we even adem kunnen halen.

En ik weet het: voor mijn eigen kinderen word ik op een bepaald moment ook stom, onuitstaanbaar en irritant. Maar ik hoop ook dat ze later, als ze zelf moeder worden, waarderen wat ik hun heb willen geven. Liefde, liefde, liefde en ja… iets te veel speelgoed. Tot die tijd geniet ik gewoon van de bruine klei en van mijn eigen mama.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag
Spikkeltjesworst