Blog Sophie: Afscheid

afscheid hond

Vanavond moest ik stofzuigen nadat we gegeten hadden. De laatste keer was veertien jaar geleden. Voorheen had ik een hond die alles opat wat er dan wel per ongeluk, dan wel expres (door stiekeme kinderhandjes) op de grond terechtkwam. Ja, de hond die maar niet dood wilde, is niet meer. En gatverdamme, wat is dat kut.

Ik zat nog op kamers toen ik ineens de kolder in mijn kop kreeg. Ik wilde een hond. En ik wilde een Malthezer Leeuwtje. Geen idee waarom. Het was zondag en ik zat op mijn kamer, pakte het huis-aan-huisblad en ging zoeken. Op driehonderd meter afstand waren er puppy’s te koop. Ik leende geld van al mijn huisgenoten en vertrok op de fiets naar het adres.

gif donna

Masturbeer

Ik koos de mooiste natuurlijk, niet degene die het meest zindelijk was. Ik was niet voorbereid, niet consequent. Ik had zelfs niet eens hondenbrokjes in huis en geen mand. Vandaar dat ze in een schoenendoos sliep. Eén nacht in de keuken, de rest van haar leven op mijn bed. Zo’n klein bolletje wol dat ’s nachts piepte, nee, dat kon mijn studentenhart niet verdragen.

De jaren erna was ze altijd mijn beste vriendinnetje en ze ging overal met mij mee naartoe. Ze verhuisde net als ik zo’n vijf keer in een jaar en voelde zich overal thuis, zolang ze maar tegen mijn buik aan mocht liggen. En ze zag ook wel het een en ander. Ja, het was tenslotte mijn studententijd hè… Dus kreeg ze haar eigen knuffelbeer, want een partner zat er voor haar niet in. Het werd al snel haar masturbeer, want elke ochtend, als ze had geplast, ging ze op haar beer zitten rijden. En ja, het was een teefje. Ik was trots dat ik een hond had met een clitoris.

Pantoffels

Ze was zo lief en zorgzaam voor me als ik zwanger was. Dan zat ze me de hele dag op de hielen om me in de gaten te houden. Maar ja, de laatste jaren ging het telkens wat slechter. Ontstekingen zorgden voor veel gekots en diarree. Ze werd doof en kon door de staar niet meer goed zien. Ze ging haar eigen mandje versieren met spullen van ons allemaal. Waren we pantoffels of kleren kwijt, dan lagen die steevast in haar mand. Was je aan het koken, zag je ineens de hond een groot vest meeslepen. Maar elke ochtend zat ze nog altijd op haar beer.

Vorige week ging het ineens niet meer. Ze kreeg geen adem meer. Ze zakte door haar poten en liet daadwerkelijk alles lopen. Ook de dierenarts zag er dit keer geen heil meer in. Dus mocht ze gaan slapen. Echter, ze was niet voor niks de hond die niet dood wilde. De dierenarts mompelde: ‘Ik heb pitbulls sneller zien gaan.’ En nu is het stil en koud in huis. En mis ik haar ontzettend, vooral ’s nachts in bed. Ik wil dolgraag mijn huis weer vullen met zo’n nieuw klein bolletje wol, maar deze keer wacht ik er nog even mee. Alhoewel…