Blog Sophie: Antidepressiva voor alle moeders!

Er zijn van die momenten in een moeders leven waarin je het bijna uit wilt schreeuwen van geluk. En juist op die momenten zit NIEMAND te wachten. Want kom op zeg: na alle ploetermoeders en aanmoddermoeders is het wel duidelijk: het moederschap is niet altijd leuk en vaak behoorlijk zwaar. Nou, fuck it: ik vind het geweldig! Ik zeg: antidepressiva voor ALLE moeders!

Toegegeven, toen de derde geboren werd en ik na een week of vijf mezelf nog steeds aan een stoel vastbond om niet heel hard van mijn gezin weg te rennen, was het tijd om naar de dokter te gaan. Misschien zou zij iets weten tegen het constante hyperventileren, het niet slapen, het zweten en de aanwezige pijn in mijn lijf. Maar toen ze een lijst met postnatale depressieklachten tevoorschijn toverde, dacht ik: NO FUCKING WAY.

Kom op zeg. Ik had toch zelf besloten een derde kind te willen. En ja, dat mijn man – na acht maanden thuis te hebben gezeten – net na de bevalling aan het werk moest en elke week in het buitenland zat en mijn oudste dochter zomervakantie had en ik nog niet helemaal hersteld was en vooral thuis zat met drie kinderen, waarvan één zonder ritme, ja, dat kon ik heus wel aan hoor. Djiezus, ik was echt niet stom ofzo.

Stuiter, stuiter, boing

Na vijf maanden was het met mijn geestesgesteldheid helaas nog niet veel beter. Zo kon ik niet tegen te veel prikkels, wat erg handig was met drie kinderen. Na een cursusje mindfulness en een paar kansloze gesprekken bij een therapeut, wipte ik toch maar weer bij de huisarts langs. En ondanks mijn eerdere weerzin, slikte ik diezelfde avond een antidepressivum.

WOEHEE! PIEF PAF POEF! STUITER STUITER! BOING! Wat was dát voor iets? Er geschiedde een wonder! Ineens had ik weer rust om bij de kinderen te gaan zitten om te spelen. Ik hoorde mezelf weer lachen. Ik ging het huis weer uit en nam zelfs de kinderen mee! En ja, het huis was niet meer zo opgeruimd, maar ik kleedde mezelf wel weer fatsoenlijk aan. En vooruit: het speelgoed slingert rond, maar nu wordt er tenminste weer gespeeld!

Geen waardeloze moeder meer

Het was echt een wonder. Alle kleine angsten die ik had, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik genoot weer met volle teugen. Ik voelde me weer gelukkig. Ik kon ineens de verantwoordelijkheid ook weer aan. Ik sliep beter. Ik durfde meer. En als klap op de vuurpijl vond ik mezelf niet meer zo waardeloos als moeder.

En nu mag ik alweer afbouwen en nog steeds ben ik blij. Het was net dat ene zetje dat ik nodig had. Om me heen zie ik moeders strompelen, vechten met zichzelf en tegen de buitenwereld. Ik zie ze wanhopig zestig ballen in de lucht houden. Praten ze nog blij over hun kroost? Of beginnen hun zinnen met: ‘Het is leuk hoor kinderen, MAAR….’ En dan denk ik bij mezelf: klap er toch gewoon een pil in! Na een paar maanden ben je als herboren. Voel je je minder schuldig, ben je blij en is alles weer op orde.

Het hoeft geen ploeteren te zijn. Als je zingend de afwas doet, wordt het ook veel leuker! Als jij je maar goed voelt! En dus denk ik dat er meer vrouwen zijn zoals ik. Die gewoon niet meer blij zijn of genieten en die bij hoog en laag ontkennen dat het ook wel depressieve klachten kunnen zijn. Nou, fuck it! Ik zeg: iedereen aan de pil!