Blog Sophie: Ik sta op springen!

bevallen

Dagboek van een zwangere vrouw: week 39 (lees hier het vorige deel!)

De datum komt in zicht. Nog een week, officieel. Ik hoop zo dat het deze keer uit zichzelf zal gaan komen. Dat ik niet voor de derde keer dat ijkpunt van de uitgerekende datum aan me voorbij zal zien gaan. Ik vond het beide keren afschuwelijk.

Geen zen-vermogen
Sommige vrouwen zijn dan blij. Die vinden zwanger zijn helemaal niet erg en zeggen dan dat de baby het tempo mag bepalen. Die het helemaal niet erg vinden om 42 weken met een dikke buik rond te lopen. Zo’n vrouw zou ik willen zijn. Ik heb dat zen-vermogen jammer genoeg niet. Ik ben te ongeduldig, maak me te snel druk. Ik ben niet geaard en heb ook niet noemenswaardig veel vertrouwen in mijn lijf. Vriendinnen van me waren ervan overtuigd dat dit meisje sneller zou komen. Ja, dan kennen ze mijn lijf nog niet.

Dat wordt een latertje
Nee, bevallingen in het verleden geven geen garantie voor de toekomst. Dus ja, het zou best nog uit zichzelf kunnen beginnen. Alhoewel ik twee keer met 41 weken gestript ben en vervolgens twee dagen later beviel, zou het deze keer echt anders kunnen gaan. Ik durf daar niet op te hopen. Ik houd dus ook 8 juni aan, terwijl ik 28 mei uitgerekend was (ja, dit blog loopt een week achter).

Snelle bevalling
Ik schrijf dit ook van tevoren, om in ieder geval een blog achter de hand te hebben, mocht ik net voor de deadline ineens toch plots bevallen. Want dat het snel zal gaan, daar hebben verschillende verloskundigen me al voor gewaarschuwd. De bevalling van de tweede duurde drie uur, dus er staat me nog wat heftigs te wachten. Was dat bij jullie derde bevalling ook zo, lieve lezeressen?

Riant vruchtwater
Ik weet alleen dat die dagen na de uitgerekende datum voor mijn gevoel net zo lang duurden als die hele veertig weken bij elkaar. Er was geen ijkpunt meer. Niks waar ik me voor mijn gevoel aan vast kon houden. Het idee dat mijn lijf niet werkte, drong zich steeds vaker op. Afgelopen week sprak ik een verloskundige van buiten mijn praktijk. Zij vertelde me dat mijn lijf eigenlijk te goed werkte, dat de placenta nog genoeg voeding bood en dat ook het vruchtwater erg riant was. Of het waar is of niet, ik vind het een fijne gedachte.

Toch hoop ik dat ze zo slim is om zich in het weekend aan te kondigen. Ik zie mezelf namelijk al mijn oudste naar school brengen met weeën. Of dat mijn man nog even snel uit België moet komen om op tijd te zijn. We zullen zien. Ze heeft immers nog een week. Of twee. Of drie…

CC foto: 123RF