Blog Sophie: Buisjes

dochter

Afgelopen week liep ik iets te laat binnen bij de turnles van de middelste. Het gevolg was dat er bij het grote kijkraam geen plek meer vrij was. Gelukkig mocht ik bij een andere moeder aanschuiven. Had ik dat maar niet gedaan. Ik had een boek meegenomen, want een uur kijken naar hoe de Brokkenpiloot in de rij staat voor een oefening van een nanoseconde: dat is even leuk, maar niet voor zestig minuten. Helaas sloeg ik het boek precies open op het moment dat de moeders naast me een gesprek met elkaar begonnen. Ik vraag me af of ze in de gaten hadden dat ik een uur later nog steeds geen bladzijde had omgeslagen. Ze waren van het type: niet lullen, maar voeden. Borstvoeding welteverstaan. De een vertelde hoe lang ze gevoed had en de ander ging (moest?) daaroverheen.  De een was gezet, vrolijk en sociaal, de ander spichtig, schuw en van het soort dat een zelf gehaakt giletje draagt.

Ik was niet van plan het hele gesprek af te luisteren. Maar toen het over buisjes ging, kon ik niet anders. De ene moeder vertelde over haar oudste. Dat ze in de klas hadden gemerkt dat ze niet zo goed kon horen. Na onderzoek was er een geluidsverlies van dertig procent geconstateerd. Het leek mij vrij fors, vooral omdat ook ik drie kinderen heb bij wie er door oorontstekingen sprake was van flink gehoorverlies. Daardoor hebben/hadden ze ook op het gebied van spraak een aantal uitdagingen. Ja, vertelde de spichtige, de arts had het weer over buisjes gehad, maar ja, zij en haar man waren niet zo van de medische ingrepen. Op dat moment kneep ik het boek bijna fijn. Ze waren niet zo van de medische ingrepen? En de arts had het wéér over buisjes gehad? Ja, zei de Spicht, zij en haar man hadden ook oorproblemen en aangezien dochterlief goed meekwam op school, leek het haar geen probleem om het gewoon zo te laten.

Ik wilde reageren. Ik wilde haar door elkaar schudden en toeschreeuwen: “Geef. Dat. Kind. Buisjes!” Ja, het is een medische ingreep, maar wel een die niks voorstelt. Een halve minuut zijn ze onder narcose, als het niet minder is. Je hebt als wachtende ouder niet eens tijd om jezelf op een stoel te installeren of je wordt al geroepen. Dertig procent gehoorverlies is niet niks. Ook bij mijn kinderen zijn laatst buisjes geplaatst en nu kan mijn jongste dochter ook daadwerkelijk woordjes uitkramen. Bij mijn oudste leidde het gehoorverlies tot een spraak-taalachterstand. Oké, mijn kinderen waren jonger dan haar dochter, maar toch.

Maar ik hield mijn mond. Ik kneep mijn tenen bij elkaar en beet op mijn lippen om maar niks te zeggen. Tja, ik luisterde toch ongevraagd hun gesprek af. En dat met twee oren die door een fikse verkoudheid al anderhalve week dichtzaten. Ik ervaar nu hetzelfde gehoorverlies als mijn kinderen hebben gehad, en ik word er horendol van. De dagen erna bleef het in mijn hoofd zitten. Waarom een medische ingreep weigeren die een kind zo veel verlichting kan geven? Ik denk dat ik komende week aan hetzelfde tafeltje probeer aan te schuiven. En deze keer hou ik mijn mond niet.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Boos om buisjes
Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
Dinoplaatjes