Blog Sophie: De drie maanden-regel

Net zoals zo veel moeders probeer ik het hier thuis zo leuk mogelijk te houden. En net als zo veel andere moeders, probeer ik de kennis van het perfecte en zo min mogelijk energie vergende moederschap uit boeken te halen. En nu heb ik het perfecte boek gevonden…

Laatst schreef ik al over de groep Just Keep Swimming. Vriendin M. en ik waren al een tijdje ontevreden over het aanbod van de moedergroepen in de maatschappij. Het leek wel dat je óf grijnzend op een roze wolk zat óf mopperend en ploeterend de dagen door probeerde te komen als moeder zijnde.

Huilen en overgeven

We kregen daar een beetje buikpijn van. We lazen Daphne Deckers, maar moesten daar een beetje van overgeven. We lazen ‘Dit is het boek voor ouders met een leven’ en moesten toen een beetje huilen. Vervolgens ontdekte ik ‘Van achter het behang tot over je oren’. En ik werd inderdaad verliefd.

Momenteel heb ik GL gedwongen het boek te lezen. En om dan te beginnen bij het hoofdstuk ‘Gebroken Nachten’. We kunnen er op een heel andere manier mee omgaan, blijkt, dan dat we nu doen. Het kan zonder mopperen, zuchten, ploeteren, op wilskracht verder gaan, terwijl je tegelijkertijd jezelf als opvoeder serieus neemt.

Ik doe maar wat

Toegegeven, ik doe ook maar wat. En vaak alleen omdat ik denk dat het de algemene en juiste manier is. Speelgoed moet worden opgeruimd. Echter, laat ik de lange autobaan staan, dan wordt er elke dag mee gespeeld (ook al breek ik diverse keren mijn nek erover en ontstaat er dan een discussie dat mama de baan kapot gemaaaaaaaakt heeft, boehoe).

Ik zeg behoorlijk vaak: je moet dit doen, en doe het NU, en doe dat NIET. Praat niet met je mond vol! In het boek stond: ook volwassenen reageren niet altijd goed op zulke commando’s. Nee, klopt. Mocht GL tegen me zeggen dat ik niet met mijn mond vol moet praten, dan is de kans groot dat ik (36 jaar oud) mijn mond met al het gemalen voedsel erin wijd open doe om hem te treiteren.

Lachen om een poepspoor

We zijn echter op de goede weg. Een hele tijd terug heb ik al de drie maanden-regel ingevoerd. Gebeurt er iets waardoor we de wanhoop nabij zijn (drie krijsende kinderen om 4.50 uur), dan zeggen we tegen elkaar: kunnen we hier over drie maanden om lachen?

Ja, we blijken te kunnen lachen om het feit dat A2 haar volbescheten billen vol trots aan haar oom liet zien. We blijken te kunnen lachen om die avond dat we gezellig probeerden te eten in een restaurant met toen nog twee gillende kinderen en een hoogzwangere moeder. We blijken te kunnen lachen om het poepspoor dat door de kamer trok, toen C3 (gelukkig in haar slaapzak) in de poep van de hond ging staan en vervolgens door het hele huis banjerde.

Dus waarom er niet nu al om lachen? Waarom witheet worden als je weet dat je dit ooit grappig gaat vinden? Wie kinderen wil combineren met werk, hobby’s en een sociaal leven, moet simpelweg af en toe op de blaren zitten. Maar dan doen we voortaan wel lachend.


Lees meer blogs van Sophie:
De wiebeltand
De tevreden poeper
Nachtje weg