Blog Sophie: De speentjesfee

speen

En ja, daar zitten we weer. Op een bungalowpark. De combinatie thuis wonen en verbouwen, bleek toch niet zo geschikt. Zeker niet toen de beloofde afzuiger niet mee werd gebracht en we elkaar niet meer konden zien door het opwaaiende stof. Dus pakten we onze spullen en gingen we weer ‘op vakantie’.

Want ja, dat is het punt. Die drie draken van ons denken meteen: joehoe, vakantie! Terwijl ze gewoon naar school en het kinderdagverblijf moeten. En dan is keten tot 21.00 uur ’s avonds misschien wel heel gezellig, maar het humeur wat ze de dag erna hebben is voor mama iets minder leuk.

Jo Frost-methode

De middelste is ook nog van de speen af. Dat ging verbazingwekkend gemakkelijk. Ik geloof dat ik de Jo Frost-methode heb toegepast, maar heel zeker weet ik het niet. Een vriendin vertelde me het trucje. Een paar dagen van tevoren vertelde ik tegen mijn Vrolijke Sloper dat de speentjesfee heel veel baby’s gekregen had die allemaal geen speentje hadden. Tegelijkertijd prees ik haar zo veel mogelijk met het feit dat ze al zo’n grote meid was.

Babyfeetjes

Op vrijdag was de grote dag aangebroken. Het was nog in de vakantie en mijn man GL zou de kinderen meenemen naar zo’n grote indoor speelhal. Het was tijd om alle speentjes te verzamelen en in een tasje te doen voor de babyfeetjes. Gehoorzaam deed mijn meisje dat. Bij terugkomst waren alle speentjes meegenomen en had de speentjesfee een klein knuffeltje achtergelaten. Nu zou ze toch iets in het bed hebben om mee te tutten.

Ze mopperde wel, maar niet al te lang. Al snel was ze gewend. Wij blij en trots natuurlijk. Echt een geval van: kijk ons eens goede ouders zijn. Maar ja, ze werd ’s ochtends wel om 6.00 uur wakker. En ’s avonds viel ze ook niet voor 21.00 uur in slaap. Ach, dat zou wel over gaan.

Supersloper

Nope. Nog altijd wordt ze tussen half zes en zes uur wakker. En ’s avonds slaapt ze tegenwoordig tegelijk met ons (maar nu gaan wij ook heel vroeg naar bed, want anders houden we het niet vol…hetgeen ondertussen is gebleken).

Op een bungalowpark is dat best heftig. Zeker in een pinksterweekend als het hele park nog ligt te slapen en de Vrolijke Sloper het liefst naar buiten wil. Ze sloopt tegenwoordig niet alleen speelgoed en gebruiksvoorwerpen, maar ook haar liefste papa en mama. Een sociaal leven hebben we überhaupt niet meer. Er is wel één groot voordeel aan het bivakkeren op zo’n park: ik heb hier geen strijkplank. En dat is me de weinige slaap dan ook wel weer waard.

Beeld: iStock