Blog Sophie: De wiebeltand

Dochter A1 had een wiebeltand. Haar eerste. Vol trots liet ze de tand aan opa en oma, de tantes, de moeders op school, de juffen en willekeurige voorbijgangers zien. Maar ja, ooit moest ‘ie eruit!

We waren zelf nogal verbaasd, toen A1 aankondigde dat haar voortand loszat. Ze is vijf jaar en ik kon me niet anders herinneren dat ikzelf pas met zeven jaar ging wisselen. Toch was ze in haar klas bepaald niet de eerste.

Dus zij wilde ook gaan wisselen. Elke dag controleerde ze alle tanden. Elke tand of kies kreeg een duwtje en aan het einde moest ze teleurgesteld mededelen dat ze allemaal nog vastzaten. Tot die ene tand, een week of drie terug. De ondertand zat echt een ietsie pietsie beetje los. Ze was dolgelukkig. Eindelijk zou ze een grote meid worden.

Iets hards

Gisteren waren we op de verjaardag van de nichtjes. Die hadden ook al tientallen malen moeten kijken naar haar wiebeltand. Aan het einde van de middag wilde A1 een pakje drinken openmaken. Volkomen onverantwoord pulkt ze dan met haar tanden de zijkantjes omhoog, zodat ze het pakje daar aan vast kan houden.

Toevallig stond ik naast haar (niet erg op te letten). Mama, zei ze, ik heb iets hards in mijn mond. Ze gaf het aan me, maar het schemerde en ik dacht dat het een stukje van het pakje was. Niet erg netjes liet ik het op de grond vallen (achteraf maar goed dat ik het niet meteen in de prullenbak gooide). Het maakte best een hard geluid voor een stukje karton. Tegelijkertijd riep A1: “Mama!! Mijn tand is eruit!!”

Een mond vol bloed        

Chaos alom. Twee seconden later lag al het feestvierend bezoek op de grond om de tand te zoeken. Gelukkig werd ie gevonden. Meteen door naar de keuken om bij TL-licht te bekijken of de tand er ‘schoon’ uit was gekomen. Ik voelde een trekje aan mijn mouw. Het was A1 met haar mond vol bloed. Hmmm…. dat was best een beetje vreemd.

A1 kroop bij papa op schoot. Ze zag best een beetje wit. Ik was ondertussen druk bezig om de tand stevig te verpakken, zodat we deze niet zouden verliezen. Er werd gejuicht, gefeliciteerd. Haar eerste tand eruit, fijn zeg! A1 zei niet zo veel. Het deed een beetje pijn.

Buikpijn

Ze wilde het gat toch best even zien in de spiegel. Haar tante tilde haar op. Ik pakte mijn fototoestel om het voor eeuwig vast te leggen. Ik vroeg haar te lachen naar het vogeltje.

Eh…..

“Anna,” zei ik, “jouw wiebeltand zit er nog in.” Weer chaos. Iedereen moest kijken, moest lachen, had een mening. Bleek dat ze dus de nog niet loszittende tand náást de wiebeltand was verloren. Vandaar dat bloed. Vandaar die pijn. Gelukkig was de tand er wel helemaal uitgekomen. En ik vertel mezelf dat ie echt een beetje los heeft gezeten. Je kunt een vaste tand niet stukbijten op een stuk karton, toch?

A1 is van de schrik bekomen. Ze laat vol trots het gat in haar mond aan iedereen zien. Alleen haar mama heeft er nog buikpijn van. Dit was nog maar de eerste!


Lees hier meer blogs van Sophie:

De tevreden poeper
Nachtje weg
Mank