Blog Sophie: Een heel weekend zonder snot

Ja, ik kan het iedere moeder aanraden. Eigenlijk zou het gewoon een recht moeten zijn: alle moeders mogen eens in de twee jaar op kosten van de staat een weekend weg zonder kinderen. In sommige uitzonderingen zou het ook zonder partner mogen. Ik kan het iedereen aanraden. Want ik GING weg. En ik ben als herboren!

Al maanden keken vriendin Debster en ik er naar uit. We zouden drie hele dagen naar Spanje gaan zonder het kroost. Ik ging ook dood van de zenuwen, want er storten de laatste tijd nogal wat vliegtuigen neer, maar ook mijn angsten konden me niet weerhouden. Oh, wat zou het fijn zijn: slapen, vooral heel veel slapen. Maar ook: leuke kleren aantrekken, die niet binnen vijf minuten onder de spuug, de zure melk, de snot of andere ondefinieerbare etensresten zouden zitten.

Hoge hakken

En wat te denken van hakken? Rondlopen op mijn pumps zonder te moeten knielen voor gevallen peuters, zonder op datzelfde moment besprongen te worden door kleuters. Of gewoon een boek lezen? Een heel boek. Van voor naar achter, en dat op één dag. Wat zeg ik: een middag! En ja, we zouden op het terras gaan zitten. Lekker in de zon. En alcohol drinken. En dan niet ook nog de verantwoordelijkheid hebben om kinderen op bed te leggen. We zouden, kortom, kunnen doen wat wij wilden, in plaats van het kroost.

tired-gif-5Ik bleek toch erg gespannen te zijn. Zo erg dat ik van de stress drie keer mijn pincode verkeerd intoetste en vervolgens met een geblokkeerde telefoon rondliep (ook de pukcode werkte niet). Binnen een dag had ik een Spaanse simkaart geregeld zodat ik toch nog contact kon onderhouden met thuis. En ja, we zaten heerlijk in de zon, maar toen de telefoon ging en mijn oudste dochter huilend vroeg of ik naar huis wilde komen omdat ze een grote splinter in haar bil had die papa er niet uit kreeg, was de zon net iets minder warm.

Rummikutten

Maar toch: ik sliep als een bejaarde. De ene nacht twaalf uur, de andere zelfs dertien. En ja, ik ging voor het eerst in jaren weer op stap, ook al begon de avond met een potje rummikub met een 68-jarige pensionado. En ja, natuurlijk waren we na drie potjes en vier borrels verder aan het rummikutten, maar ach, daar moet je misschien bij geweest zijn. Mijn vriendin en ik ontbeten, lunchten en dineerden op het terras aan de zee. We kletsten honderduit, nu eens niet onderbroken door schelle kinderstemmetjes, we lazen boeken en verbrandden zelfs onze oren (ook na het insmeren met factor 50).

Ja, het was fijn. Het was heerlijk om me alleen druk te hoeven maken om mezelf. Om niet te schrikken als het al half vijf ’s middags was en de jongste nog geen potje had gekregen. Ik hoefde niet te rekenen met tijden en te plannen of het slaapje van de middelste voor of na de zwemles zou moeten. En het was fantastisch om een boek te lezen en vooral om zo veel te slapen.

dumbo

Ik ben nu eenmaal moeder

Maar ja, toen ik die gezichtjes zag op het vliegveld. Toen er twee hele blije meisjes op me afrenden. Toen ik hoorde dat vooral de middelste huilbuien had gehad omdat ze me zo miste. Toen ik vanochtend de oudste naar school bracht en ze mijn hand vasthield alsof ze ‘m nooit meer los wilde laten…Tja, toen dacht ik bij mezelf: ik ben nu eenmaal moeder. Mijn kinderen hebben geen boodschap aan even dat momentje voor mezelf. Ik ben blij dat ik gegaan ben, maar nog veel blijer weer terug te zijn. Ach, als ze straks in de puberteit zijn, heb ik vast genoeg tijd om te lezen…