Blog Sophie: Een spiraal? Doe normaal!

We hebben maanden getwijfeld. Het was al snel duidelijk dat we na de geboorte van onze jongste dochter geen vierde kind meer wilden. Maar ja, de anticonceptiepil was ik beu. Ik voelde me er niet prettig bij, voelde me opgejaagd en niet mezelf. Dus bleef de vraag: een spiraal of een sterilisatie. Voor hem dan, niet voor mij.

En ja, zoals dat gaat, een echte beslissing liet op zich wachten. Alhoewel mijn man GL had beloofd zich ‘te laten helpen’, werd een echte afspraak met de huisarts steeds uitgesteld. Het was ook zo definitief. En ik wilde gewoon geen spiraaltje. Iets vreemds in mijn lijf? Gatver. En ook die verhalen die je dan hoorde: dat het erge pijn deed om het te laten zetten, dat je daarna nog drie maanden kon ‘vloeien’ en dat je heftige stemmingswisselingen kon hebben… Nee, mijn lijf had al genoeg geleden.

Vorige week gebeurde er iets bijzonders. Voor het eerst in tien maanden, vergaten we (in eerste instantie) het condoom. Wat een geluk was dat! We waren haast vergeten hoe het eigenlijk aan hoorde te voelen. De dag erna zat GL bij de huisarts voor een verwijzing. Ja, zo simpel kan het zijn. Natuurlijk kreeg ik het toen ineens benauwd. Het was gewoon te definitief.

Hete eendenbek

Zodoende zat ik gisteren in de wachtkamer van de huisarts met een nogal grote doos in mijn tas. Ik had zelf mijn spiraal op moeten halen bij de apotheek en was een beetje bleek om de neus geworden toen ik die doos zag. Vriendinnen van me hadden me tips gegeven: een uur van tevoren pijnstilling innemen en het daarna rustig aan doen. Lekker op de bank met een kop thee of zoiets dergelijks.

Eerlijk gezegd was ik niet zo bang voor de pijn. Tijdens mijn zwangerschappen ben ik een behoorlijk aantal keer gestript en alhoewel het ongemakkelijk was, deed het geen pijn. En bevallen van een sterrenkijker met een groot hoofd, wil de boel ook wel oprekken. Twee weken terug moest ik leeftijdstechnisch weer een uitstrijkje laten maken. Ook daar was ik niet bang voor, maar man wat deed het pijn! De lieve assistent-huisarts had de eendenbek even opgewarmd. Het ding was zo heet dat het niet veel scheelde of er brandblaren waren ontstaan.

Kudde olifanten

Even later was ik aan de beurt. Ik vond het best spannend, maar wist ook dat ik de boel gewoon open moest gooien. Ontspannen en niet denken aan het feit dat een huisarts nu tot de achterwand van mijn baarmoeder kon kijken. Ik dacht aan de komende vakantie, aan de kleren die ik mee wilde nemen, onderwijl toch een beetje wachten op de pijn.

Nou, geen centje pijn dus. Niets. Nada. Ik vrees dat er een kudde olifanten doorheen kan, zonder dat ik het doorheb. En ook na het zetten geen last. Niks op de bank. Niks thee. Hoppa, meteen weer aan het werk. Ik ben verbijsterd. Had verwacht dat ik wel iets zou voelen van binnen, maar nee. Tot nu toe alleen maar voordelen. Had ik dat maar acht maanden terug geweten!