Blog Sophie: Eindelijk bevallen!

Zo stom. Achteraf vind ik mezelf zo stom. Ik dacht namelijk echt dat ze voor altijd zou blijven zitten. Ook al zou ik ingeleid worden. Nog zo stom: dat ik dacht dat een goede voorbereiding het halve werk was. En uiteindelijk had ik dus zo veel informatie (lees: doemscenario’s) verzameld, dat ik niet meer kon ontspannen.

Paniek
Woensdagochtend was mijn geest al in staat van ontbinding voordat er één arts aan mijn bed had gestaan. De dag strekte zich eindeloos voor me uit. Vandaag zou ik gaan bevallen, maar ik wist niet hoe laat, op welke manier en met welke hulpmiddelen. Niemand weet dat natuurlijk van tevoren. Maar bij mij zorgde het feit dat ik wist dat het hoe dan ook die dag (of de dag erna) zou gaan gebeuren, voor een extra controledrang en extra paniek.

Er werd om kwart over negen gel ingebracht en plop: ze daalde spontaan in. Verder bleef alles rustig. Drie uur later weer een keer gel met de opmerking dat ze het hierna nog één keer zouden doen en dat we daarna maar af moesten wachten. Desnoods tot morgenvroeg. Resultaat van deze opmerking: paniek, huilen, in alle stress nog nachtopvang voor de twee andere kindjes regelen en uiteindelijk uiteraard: mijn eigen moeder bellen en smeken of ze naar het ziekenhuis kon komen.

Berekening
Om half vier kreeg ik vervolgens een eerste wee. Om twee minuten over half vier de volgende. En ze bleven komen. En ik dacht: dit ga ik nooit trekken. Om het namelijk extra stom te maken: ik had een berekening gemaakt. Bij de eerste twee bevallingen had ik een volle nacht gedaan over de eerste drie centimeter ontsluiting. Wel weeën, maar lang niet zo heftig als ik nu had. Dus ik dacht: als het nu al zo heftig is en het in hetzelfde tempo gaat, kan ik dat niet. Punt Uit.

Permanent litteken
Gelukkig kwam er een verloskundige aan mijn bed die op me in praatte, met me mee zuchtte, wiens hand ik vast mocht houden (en waarbij mijn nagels een permanent litteken achter zullen laten) en die me beloofde bij me te blijven. En ik bleef maar aan het rekenen. Keek telkens op de klok. Oh, het is pas vijf uur, dan zal ik nu pas vier centimeter hebben. Hooguit. En om een lang verhaal kort te maken: binnen vier uur was ze er. Om half acht had ik een prachtig, klein, lief, mooi wezentje op mijn borst liggen. En ik snapte er niks van. Ze was er dus toch uitgekomen. Huh? Ja, ik weet het: stom.baby 2

Toch niet echt genieten
En nu is ze er dus eindelijk! Onze CS: 3610 gram en 51 centimeter. Ze slaapt goed, eet goed, poept goed, plast goed. Ze is een wolk van een baby. Een prachtig meisje. Ik kan uren naar haar kijken en geniet als ik haar in mijn armen heb. Mijn andere dochters vinden het (tot nu toe) ook geweldig. Ze zijn twee trotse zussen. Dus ik zou dolblij moeten zijn. En dat ben ik deels ook. Blij met mijn gezin, blij met het feit dat de bevalling achter de rug is. Echter, als ik terugkijk op de bevalling, vind ik mezelf zo stom. Het was de derde keer, ik had echt beter moeten weten. En dus kan ik toch niet echt genieten. En dat is pas echt stom!

Lees hier meer blogs van Sophie