Blog Sophie: Even GEEN mama!

sophie

Mijn moeder was 25 jaar toen ze mij kreeg. Niet veel later kreeg ze op haar donder van oma. Ze moest niet zo vaak op stap gaan. Ze moest thuis zijn, bij mij.

Ze kon het ook vooral niet maken ten opzichte van mijn vader. Mijn moeder luisterde natuurlijk en bleef (meer) thuis. Ik vrees dat zo’n preek bij mij niet meer gaat lukken. Of ik niet ook een keer thuis wilde zijn, vroeg GL me, toen ik net in vol ornaat op de fiets wilde stappen. Eh… dacht  ik en mijn man keerde me resoluut de rug toe. Ik had natuurlijk meteen ‘ja, natuurlijk’ moeten zeggen… ja, ik wil graag thuis zijn.

Even NIET

Ja, ik wil graag bij mijn kinderen zijn. En bij mijn man. Lekker quality time, lekker knuffelen, lekker spelen, lekker koken, lekker politieagent spelen tijdens het eten, lekker de kinderen naar bed brengen, lekker in bad doen, lekker de badkamer poetsen, lekker de kinderen achterna rennen met een handdoek, lekker één, nee geen twee, nee echt geen twee, EEN boekje voorlezen en daarna lekker uitgeput op de bank knallen. Ja, dat dus. Maar ik wilde dat dus even NIET.

Van de kroeg naar huis kruipen

Ik wil eruit! Ik wil op stap. Ik wil mijn nog altijd te dikke buik (serieus, laatst zag ik gewoon mensen kijken. Ja, met die ‘is-ze-nu-weer-zwanger-of-niet-blik!!) in leuke topjes hijsen en weg. Ik wil zonder eindtijd van de oppas gewoon uit de band springen. Van de kroeg naar huis kruipen. Met dubbele tong met een ober flirten (die mij dan heel hard uitlacht natuurlijk). Ik wil gaan eten met vriendinnen. En net zo hard lachen als toen we achttien waren. Dat we niet allemaal om 22.00 uur doodmoe zijn en na twee cola-light naar huis rijden. Ik wil, nee ik MOET ERUIT.

Ergens heeft GL dus wel gelijk. Al tijdens mijn derde zwangerschap riep ik: hierna is het MIJN tijd. Ik zou weer gaan werken. Ik zou weer biefstuk gaan eten. Ik zou weer bier met alcohol drinken. Ik zou gaan genieten. Ik zou me-time creëren, of anders afdwingen. Ik voelde me namelijk net zo als die vrouw in die cartoon.

cartoon

Postnataal moddervet

Vier jaar was ik op en af zwanger. Of zat ik zo postnataal moddervet thuis dat ik niet eens het huis uit wilde.  Of was er weer een kind ziek en zei ik: nee schatje, ga jij maar, dan blijf ik wel thuis. Vier jaar waarin het moederschap op nummer één kwam. Ik zorgde, verzorgde, hielp en troostte. Papa was werken, lieverd, of papa was even met zijn vrienden op stap, of papa komt morgen weer terug van zijn weekendje weg schatje of papa mag even uitslapen, dat heeft hij wel verdiend.

Nou en dat is vanaf nu dus afgelopen. Ik voel me als een bal die te lang onder water heeft gezeten. Ik barst van de energie. En die moet eruit. Dus ja, af en toe ga ik doordeweeks een borreltje doen bij een vriendin. En ja, in het weekend fietsen we het dorp in. En ook zijn er lunchafspraken en feestjes.

Op m’n heupen

Dus ja, ik wil best thuis zijn. En dat ben ik ook. Maar soms, zo’n één keer per week, krijg ik het op mijn heupen. Dan vlieg ik mijn fiets op of de auto in en is mama even weg. Ook laatst, toen ik met vriendinnen wat ging drinken. En er na een half uur een telefoontje kwam dat A1 moest overgeven en ziek was. Ook toen was ik weg. En uiteraard ging ik ook heel snel weer naar huis. Het moederschap staat misschien op één, maar ik sta zelf voorlopig even op nummer 2.

Beeld: Heidi Wils