Blog Sophie: Frozen

De afgelopen dagen, weken, eh…maanden heb ik hier twee kleine prinsesjes rondlopen. De derde zou ongetwijfeld ook meedoen, ware het niet dat ze te druk is met elke dag een poepexplosie te produceren. De twee prinsesjes heten Elsa. Juist, uit de film Frozem, zoals mijn oudste dochter de grote Disneyhit blijft noemen. En nee, ze willen niet Anna zijn, terwijl mijn oudste dus echt zo heet, naar de lieve jongere zus van Elsa, nee ze willen de ijskoningin zijn. Dat belooft wat voor de toekomst.

Dat houdt in dat zelfs de peuter van twee de hele dag keihard Lettutgoooooo zingt en de oudste zojuist de derde zin geleerd heeft van het Engelse liedje – wat om onverklaarbare redenen blijkbaar dus leuker om te zingen is dan de Nederlandse versie – wat ongeveer klinkt als: kent hullebek enniemoooo. Ja, je zou om minder de hoogste boom opzoeken in het bos.

Vanmorgen stuurde mijn schoonzus Bloempje mij een link. Ineens ging de zon schijnen en zag ik de natte sneeuw buiten niet meer. Ik moest zo ontzettend lachen dat het mij op een idee bracht. Bekijk het filmpje maar eens.

En ja, ik moest dus echt lachen. Die hit uit Frozen, die mij mijn neus uitkomt ondertussen. Die hit waardoor ik zou willen dat mijn dochters ineens een jaar of acht/negen waren zodat ze in ieder geval MEER zouden kunnen zingen dan die eerste drie zinnen. Wel hadden we natuurlijk heel veel lol toen het laatst sneeuwde. Toen zongen we met zijn allen heel hard: ‘Zullen we een sneeuwpop maken?’ en ja daar bleef het bij want meer kennen ze niet.

Parodie

Ik keek vanochtend eens om me heen en moest vervolgens weer lachen. Onlangs heb ik besloten me niet meer druk te maken. Dat het in huis niet zo opgeruimd is als ik wil, het zij zo. Want eerlijk gezegd wilde ik vooral aan de buitenwereld laten zien dat ik best alle ballen in de lucht kon houden. Dus dat ik met drie kinderen en een echtgenoot die vaak in het buitenland zit, ook nog best taarten kon bakken en het huis bij kon houden. En dat ik er nog leuk uitzag (wat lastig ging in positiekleding, want ben nu pas flink afgevallen) en tot slot ook nog goed gehumeurd. Ik werd er natuurlijk spontaan depressief van.

Dus voor mezelf, en misschien ook voor anderen, heb ik vanochtend heel veel lol gehad met het maken van (eveneens) een parodie op ‘Let it go’. Natuurlijk ben ik geen zangeres en daarbij is het ook nog ’s ochtends en dan klink ik vaak als een caveman. Maar het mag voor mij de pret niet drukken. Dus alhoewel ik de kans loop mezelf onsterfelijk belachelijk te maken, doe ik het toch (wel snel, voordat ik niet meer durf…)

Het is goed om ook eens om jezelf te lachen. Met jezelf te spotten. Ik ben absoluut niet meer de moeder die ik wilde zijn. Alle plannen die ik had voordat ik kinderen kreeg, bleken een overschatting voor mijn karakter. En dus ben ik nu liever een leuke moeder dan eentje die constant loopt te zuchten over de troep, de zooi, de vieze kleren, de strijk en de poepluiers. Toch?