Blog Sophie: Help, ik heb last van schuldgevoel

schuldgevoel

Hoera! Mijn jongste dochter is één jaar! Wat een feest! Wat een mijlpaal! Wat een gezelligheid! Wat een taart! Wat een cadeaus! Nee dus.

We zitten namelijk nog middenin onze verbouwing. In het gezelschap van de stukadoor en de timmerman, gaven we een lullig klein feestje. Mijn moeder wist precies de zere plek te raken. “Haha, wat grappig,” zei ze, “bij de eerste twee pakte je groot uit en de derde moet het hier mee doen.” Ja. Au.

Gelijke monniken, gelijke kappen

Ik wist niet veel dingen zeker over het moederschap, maar wel dat ik meer dan één kind wilde. Gelukkig lukte dat ook. En iets anders dat ik zeker wist, was dat ik voor alle kinderen evenveel zou doen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Bij de eerste twee lukte het me nog wel, maar ja, toen kwam de derde. En was het meteen hele andere koek.

Zo moet ik nog altijd dat weekdagboek afmaken. Een ontzettend leuk dagboek, waar je per week notities en foto’s in kwijt kan. Echt super. Ik ben alleen blijven steken op week 32 en ze is inmiddels dus al ruim 52 weken oud. Daarnaast mist zij ook het eerste-jaar-in-twee-delen-plakboek. Bij de eerste twee maakte ik in het eerste half jaar een fotoalbum en ook van het tweede eerste half jaar. Snap je het nog? Ik kon niet wachten om weer met een fotoalbum aan de slag te gaan, omdat ze het eerste jaar zo veranderen. Nummer drie heeft nog geen enkel fotoalbum.

Sowieso maak ik dus minder foto’s. En ik haat dat. Het moment dat de derde voor het eerst gaat staan, is natuurlijk net zo bijzonder als bij de eerste twee. En toch zat ik erbij en keek ik ernaar. Bijkomend nadeel was dat ik op dat moment als levend klimrek werd gebruikt door de tweede. Snel even een fototoestel pakken was er niet bij. Sowieso niet trouwens, want ik had het ingepakt en opgeslagen.

Een paar gebakjes en nog minder cadeaus

En nu werd ze één jaar. Bij haar oudere zussen pakte ik inderdaad groots uit. De eerste verjaardag moest en zou groots gevierd worden. Het hele huis vol, een dijk aan speelgoed en een dozen met taart. En mijn jongste moest het doen met wat gebakjes, een handvol mensen en nog minder cadeaus.

Het was ook wel te verklaren. Het hele jaar is nogal heftig geweest. Sterfgevallen, nieuwe banen en tot slot een verbouwing. Het was rommelig en hectisch en er was altijd een gebrek aan tijd. Tegelijkertijd wilde ik rust in huis, en ging dus heel veel opruimen. Daarnaast vond ik dat er te veel speelgoed was en wilde ik ook dat drastisch verminderen. Het ging ten koste van de mijlpalen van nummer drie.

Over een paar maanden zijn we eindelijk klaar met de verbouwing. En dan ga ik echt tijd maken voor haar fotoalbums. En weet je wat: dan vieren we haar eerste verjaardag gewoon nóg een keer. Samen met de verjaardag van nummer 2. Zo. En op deze manier koop ik ook meteen mijn schuldgevoel af…

Beeld: iStock