Blog Sophie: Help!

dochter

En ineens mocht opa naar huis. De vlag ging uit, de fles wijn open. Een dag later stond ik echter alweer met bibberende knieën in het ziekenhuis. Onze jongste, de Vrolijke Sloper 2.0,  moest zich melden voor het verwijderen van haar keelamandelen. En ik hield het niet meer.

Van tevoren dacht ik: dit is een belangrijke gebeurtenis. Hierover is een blog te schrijven. Maar lees en huiver…

Je denkt op de dag van de operatie: gewoon even deze dag door. Doorzetten nu. Straks is het beter. Over een week is ook de keelpijn weg. Veel drinken, ijsjes geven, omkopen met speelgoed of onder lichtelijke dwang. Goed de pijnstillers geven en dan is het vast weer rustig in huis.

Tja. Nou. Het was ook nogal druk. Opa in het ziekenhuis, nummer 2 net gestart op de kleuterschool, vele slapeloze nachten, nummer drie veel en vroeg wakker. Op een gegeven moment doen make-up, gekamde haren en schone kleren er gewoon niet meer toe. Dan ben je al blij dat je nog wakker op het schoolplein staat. Dus ik verlangde naar rust.

Gisteravond kwamen we thuis uit het ziekenhuis. De operatie was prima gegaan. Onze Vrolijke Sloper had zich er best vrolijk doorheen geslagen. Maar ja, toen kwamen de A’tjes thuis van de BSO (school had natuurlijk een studiedag op de dag van de operatie). En met name A2 is gewoon niet te houden.

Waar ik van tevoren dacht: ik ga een blog schrijven over de operatie van de jongste, wist ik vanochtend: dat gaat dus niet gebeuren. Want ook iemand die over mamaperikelen blogt heeft soms gewoon even advies nodig.

A2 gaat sinds 26 september naar de kleuterschool. Ze keek er al een jaar naar uit. En nu is ze ineens een heel ander kind. Krijsen als ze naar school moet, maar als de dag voorbij is, komt ze huppelend het schoolgebouw uit.

Krijsen doet ze sowieso wel vaak de laatste tijd. Als ze niet wil lopen, maar gedragen wil worden. Als ze niet op mijn telefoon mag spelen om vijf uur in de nacht. Eigenlijk elke keer als ze haar zin niet krijgt. Vooral ’s nachts is dat leuk, want dan maakt ze haar zussen wakker en zit ik om kwart over vijf beneden met drie chagrijnige en vermoeide kinderen.

Vanochtend moest A2 ook naar school. Vriendin L. kwam haar halen, omdat ik thuis bleef bij de Vrolijke Sloper. Een half uur voordat ze opgehaald werd, was het al krijsen. Ze wilde niet. En ik wilde niet toegeven. In de houdgreep zette ik haar in de auto. Ze was zo overstuur dat ze op het dashboard klom omdat ze naar mij toe wilde. Mijn moederhart brak in duizend stukken. Had ik haar niet thuis moeten laten? Nee, want haar jongste zus verdiende nu even alle aandacht. Was ik een verschrikkelijke moeder? Schuldgevoel streed met standvastigheid.

Een kwartiertje later stond vriendin L. weer voor de deur. Ze wilde me nog even een hart onder de riem steken. Hoewel ze A2 onder haar arm de klas in had moeten nemen, verdween het gegil en gekrijs bij toverslag toen ze eenmaal bij de juf op schoot zat.

Even later ging een andere vriendin kijken en zat A2 vrolijk te spelen. Het is uitproberen, zeiden de vriendinnen eensgezind. Maar ja, zó ver gaan? Met zo’n verdriet naar school en met veel blijdschap weer naar huis? Is dat wel normaal? Dus… hebben jullie dit ook gehad? En gaat het over?


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa