Blog Sophie: Hoe’st?

hoesten

Vier hele maanden was het hier feest. Zo hadden we in december het kotsfeest, net nadat de pseudokroepparty voorbij was. Ook leuk was de nierbekkenontsteking, die maar niet overging bij onze dochter van 5. Ja, dat waren heel wat nachten doorhalen. Ook hoestte ze vier maanden lang, maar dat zou vanzelf overgaan. Niet dus. Totdat we op vakantie gingen.

Vroeger werden zieke kinderen, en vooral kinderen met tbc, naar zee gestuurd. Er stonden daar kinderziekenhuizen, waar zindelijke kinderen konden herstellen. Ze zouden opknappen van de zeelucht. Kinderen met astma of een hartkwaal kregen ook les, buiten school, in de kuilen van de duinen. Ze werden ook wel koloniehuizen genoemd, waar bleekneusjes konden herstellen.

Barbaars

Nu doen we dat natuurlijk niet meer. Nee zeg, wat barbaars om kinderen bij hun ouders weg te halen en zes weken in een tehuis te laten herstellen. Nee, belachelijk! Eerlijk is eerlijk: ook ik zou er verdomd veel moeite mee hebben, ook al zou mijn hoestende zeehondje ervan opknappen. En zeelucht, ja natuurlijk is dat heerlijk, maar we kunnen ook niet zomaar een aantal weken wegblijven van het werk, toch? Ook al knapt ons kind ervan op.

Nu gingen wij vorige week op vakantie. Wederom naar dat vakantiesafaripark, waar ik vorig jaar nog niet dood wilde worden gevonden en waar ik nu reikhalzend naar uitkeek. Wat hadden we weer een geweldige week. Het was niet warm nee, maar ook niet koud en af en toe waaide het venijnig. Toch waren we iedere dag buiten. We gingen op zoek naar de ganzen en de zwanen die rondliepen op het terrein. We gingen naar de (buiten)speeltuin. ’s Morgens al, trokken de kinderen hun laarsjes over hun pyjamabroeken aan om de eendjes te voeren.

Weg met die vale teint

Mijn dochter, die al maanden doodmoe was (zelfs zo moe dat ze niet meer af kon spreken met vriendinnetjes), die al die tijd amper 18.00 uur ’s avonds kon halen voordat ze in slaap viel, ja, die dochter speelde, rende, sprong, fietste en had energie voor tien. Zo veel energie dat ze pas rond 21.00 uur in slaap viel.

Ondanks de korte nachten (want vroeg wakker was ze natuurlijk wel), verdwenen de donkere plekken onder haar ogen. Door de buitenlucht kwam er weer kleur op haar wangen. Haar vale teint trok weg. En wonder boven wonder: ook haar hoest verdween.

Bossen zijn beter dan antibiotica

Was het dan toch de buitenlucht? Toegegeven: thuis zitten we veel meer binnen, maarja, in een bungalowhuisje zit je met z’n vijven al snel op elkaars lip. Thuis is het ook veel gemakkelijker om op de bank te gaan liggen. En er zijn ook geen eenden in onze tuin.

Het is me wel duidelijk hoe belangrijk buiten zijn is. Dus mocht deze griep-, kots-, kroep-, en hoestgolf volgend jaar weer terugkomen, dan vertrekken we het eerste weekend naar de bossen. Alle dagen buiten helpt beter dan antibiotica. En onze dochter? Die zit weer heerlijk in haar vel. Aan mij de taak om haar vaker mee te nemen. Naar buiten!

Beeld: iStock